Thuishaven

De eerste druppels spatten op mijn schoenen vallen koel uiteen op mijn gezicht langs de spiegelende gevels van de skyline die vervormen in het valse licht. Dikke druppels scheren langs de bruggen vloeien terug in de rivier dieper in mijn kraag gedoken, weet ik ik ga nooit meer weg van hier. We groeiden op, de stad en ik eerst wat aarzelend, haast verlegen maar al gauw met opgestroopte mouwen op eigen kracht uit onze as herrezen. De laatste druppels tikken op de straten de stad heeft nieuwe glans gekregen ik ben thuis en op mijn huid tintelt de Rotterdamse regen.