Peter HIk moest vandaag een offerte schrijven.
Oude computers zijn nagelopen, twijfelachtige monitoren getest en gesorteerd, kamer opgeruimd, kabels georganiseerd, collega's geholpen en het magazijn op orde gemaakt.
Morgen moet ik een offerte schrijven.
Hij is af.
Ik vind mijn werk leuk, ik vind klanten aardig, ik vind mijn opdrachten gaaf.
Maar het hele formele geklooi eromheen kan mij gestolen worden. Check hier, controle daar, eis zus en voorwaarde zo. We leggen elkaar allemaal zaken op waarvan we zelf weten dat deze nooit gekomen werden en ook niet gaan worden.
Voorbeeld: vaak schrap ik eisen in verwerkersovereenkomsten omdat het nergens op slaat. Een boete van 10x de opdrachtsom bijvoorbeeld. Als het een opdracht van 10k is mogen ze kiezen: 1x de som of geen opdracht.
Of een bepaald type audit eisen. Die auditrapporten worden dus _nooit_ opgevraagd, maar er wordt wel tijd besteed aan het afdwingen en het voldoen, waarbij een opdrachtgever zelf vrijwel nooit voldoet aan de zelf gestelde eis.
Tot zover de rant... morgen weer lekker écht werk doen.