(personal!) Professioneel amateurwielrenner en in mijn vrije tijd IT-, data- and privacy professional. Diep in mijn hart ouderwets programmeur.
“Object-oriented programming offers a sustainable way to write spaghetti code” - Paul Graham
Ik toot over alles wat ik interessant vind, maar voornamelijk statistiek, privacy en tech. Als ik geïrriteerd ben dan maak ik dt-fouten.
Het kan aan mij liggen hoor, en diplomatiek is echt wel complexer, maar je kan ook gewoon "Nee" zeggen.
Geen probleem om met elkaar afspraken te maken, maar je blijft met je poten van de industrie van een ander land af. En als de VS dan zegt "je mag niet meer aan ons verkopen" dan dondert hun eigen chipindustrie volledig in elkaar.
En ik besef mij maar al te goed dat dit een eerste-wereld-probleem is.
Ongekende luxe om als flexitariër door het leven te gaan. Maar ook pijnlijk om te zien hoeveel voer er doorheen geduwd wordt.
Ook weer wat geleerd: er bestaan ook tomahawk-steaks van het varken. Nooit geweten, maar toen het ding vol trots aangesneden werd en ik het witte binnenwerk zag was ik toch wat verbaasd.
De gastheer ook want die had niet door dat ik geen varken eet.
Tja, daar sta je dan in je keuken, met een vrij lege koelkast omdat je dacht "goh, ik eet het hele weekend buiten de deur".
Dus de noodvoorraad hak-potjes is aangesproken om toch nog iets van groenten binnen te krijgen.
In combinatie met de - matige - pastasalade (uit plastic), aardappelsalade (dito), mysterieuze is-het-rundvlees-of-toch-huzaren-salade en een paar stukjes stokbrood moet ik het daar maar mee doen.
Oh ja, en 1 stokje kipsaté.
Nou, ik heb het overleefd, de rust van het voetbal was een mooi excuus om te vertrekken maar wel het toetje gemist.
Ik heb geen probleem met lang tafelen, maar als het een 'oud hollandse' bbq betreft (lees: veel matig vlees, salades uit plastic en afbakstokbrood) dan vind ik een uur al te lang... en dit waren er vier. De volgende keer zeg ik nee.
Misschien zo maar even iets fatsoenlijks koken.
Schijtweer.
Zo, het is er uit. Ik kan er niet tegen, zweet zo hard dat ik continu doorweekt ben en zit zodoende achter een ventilator opgesloten binnen.
Gelukkig vanmorgen nog wel een rondje kunnen fietsen dus het is íets, maar straks moet ik naar een verjaardag ("we gaan lekker bbq-en") en ik zie er nu al tegenop.
Was het maar weer max. 25 graden.
Processierups.
Het was een grote overlast in het dorp. Er werd ingezet op natuurlijke bestrijding: nestkastjes in bijna alle bomen langs het dorp en wat denk je: al een paar jaar vrij van overlast en met trots informatieborden.
Toen moest de A27 verbreed en werden de nodige bomen gekapt, weg huisjes.
De andere huisjes werden genegeerd, vielen van de boom of gingen kapot.
De overlast is terug en al de hele week is men aan het ruimen / zuigen.
Goed bezig...
Of course, several people sent me Rutger Bregman’s video; "My secret goal, of course, was to provoke a rant from you" someone wrote, haha. Let's go, I guess. I always find it difficult to write about Bregman; I’ve written before about his sexist views on vegetarianism, his
Mijn kleine thuisservertje dat het leven ooit begon als thinclient had een linuxversie die EOL was. Het machientje is niet van buitenaf te benaderen maar liever wat zekerheid dus ik heb maar gepoogd de linuxversie bij te werken.
Het goede nieuws: de upgrade is gelukt.
Maar er was wel een reboot nodig en nu is de uptime van ruim 1100 dagen weer terug naar 0.
Eeuwig zonde.
“My god!” She exclaimed.
“What is it?” He asked.
“There’s no time to explain.”
She jumped up and from her desk in the operations room and ran to the metal locker in the corner.
She flung it open to reveal a full-bore shotgun, which she grabbed, along with as many shells as she could fit in her hands and jeans pockets.
“Veronica?! What are you doing!!” He screamed, now standing as well.
But it was too late. She had already charged through the door and had headed on to the datacenter floor.
He walked out onto the balcony to see what was going on. He was treated to only the briefest listen to the familiar white noise hum of the servers and equipment racks, before the tranquility was shattered by the unmistakable carnage of several shot gun shells being fired towards the hardware.
He ducked for cover. It must’ve only been a couple of seconds, but it felt like an eternity as she laid waste to the computers that until just a few minutes ago she had been peacefully monitoring.
The shooting subsided, he felt comfortable enough to stand up once again.
Dust, bits of servers, smoke and other debris filled the air.
She slowly walked back up the stairs, now covered in a dirty layer of the various materials, and holding a still smoking shotgun.
“What the hell was that about?!” He asked.
“The AI,” she said. “It started podcasting.”
louisewestra
Bart Schuller
Mike Sheward