The word 'hamlet' is closely related to 'home', but while 'home' has always been a Germanic word, 'hamlet' entered English from French.
Proto-West Germanic *haim (village), the ancestor of 'home', was borrowed into Old French as 'ham'.
It was then turned into a diminutive twice: 'ham' > 'hamel' (small village) > 'hamelet' (little small village).
Ultimately, it was borrowed into English and became 'hamlet'.
Here's more:
@yvanspijk Geheim is een leenwoord?! Hoe heette dat daarvoor dan?
Hoe klonk 'hameau' in OF? Zoals je het tegenwoordig zou zeggen?
@Odanaos Daar hadden we verschillende woorden voor. Voor het bijvoeglijk nw. hadden we 'bedect', 'be-/ghe-/verholen'; voor het zelfstandig nw. waren er 'bedectheit' en 'be-/ghe-/verholenheit'.
'Hameaus', de nominativus enkelvoud, werd ongeveer uitgesproken als /hamjaus/. Via het Middelfranse /hamjo/ werd dat het huidige /amo/.
De uitgang '-eaus' kwam van '-els', van het Latijnse '-ellus'. De s-loze accusativus (van '-ellum') bleef '-el'.
In 'helm' > 'heaume' zie je dezelfde verandering.
Yoïn van Spijk
Timmy O'Danaos