Afgelopen week, bij de hoorzittingen met nieuwe ministers, zag ik diverse ego's die het wonnen van realiteitszin. Hun schrikbarende beperkingen vonden ze geen enkele belemmering voor hun functie. Ik zou tevreden kunnen zijn hoe goed het klopt, wat ik schrijf in 'Mijn ego heeft altijd gelijk'. Maar op zulke momenten vind ik het schokkend, ontluisterend, dat het allemaal echt waar is ook nog. Het Dunning-Kruger-effect, de blinde vlekken, de 1/2
spindoctor die onbewust alles een draai en een glans geeft zodat men het gewenste zelf in de spiegel ziet. Het gebeurt, en mensen die hierdoor een vertekend, veel te optimistisch beeld hebben van zichzelf, maar ook van de realiteit waarin ze moeten opereren, gaan nu onze toekomst bepalen. 2/2
@RoosVonk Dat laatste vind ik het engste, want ze bedelen zich non-existente competenties toe.
@RoosVonk ja, dramatische ontwikkelingen. 🥶 Oh, btw… het was een goede discussie met onze BIJ1 boekenleesclubje, over je boek. Ik maak mij nogal zorgen over hoe activisme op groepsondersteunde ego’s bij de oppositie juist kan leiden tot bekrachtiging van hun onderbuikreacties op basis van agressie (en probeer aan te sturen op een mogelijke strategie, die ik nog niet goed kan formuleren, maar betrekking heeft op ‘innemende solidariteit’) Men moet bij BIJ1 imo een ‘knuffelfactorgevoel’ ervaren.