واقعیت این است که جامعهی ایرانی و حتی روشنفکرانش چه به لحاظ تئورماتیک و چه به لحاظ پروبلماتیک، سالها با انقلاب فاصله دارند و تنها منتظر جریاناتی از خارج از خودند تا بتوانند سوار آن شوند. (این سوار شدن بر امواج خارجی هم به خودی خود اشکالی ندارد ولی شرایط فراوانی را برای به نتیجه رسیدن میطلبد.) این کاملا برعکس شرایط ملل پیرامون و به ویژه #کوردستان و #بلوچستان است که مِیل و ناخودآگاه جمعی جامعه، از هر دو جهت، تولیدگر ماشین انقلاب است.