Ik was al best radicaal, maar een half jaar lang bedelen voor hulp voor je kind dat al die tijd thuis zit en geen mens ziet, geen onderwijs krijgt, geen vrienden heeft, en moeten waden door een eindeloos moeras van bureaucratie en wachtlijsten, en er gebeurt geen fuck...

Overal welwillende, knikkende, glimlachende mensen, die heus snappen dat het moeilijk is maar hun stinkende best gaan doen, die allemaal netjes binnen de lijntjes kleuren van hun kleine stukje sterk ingeperkte verantwoordelijkheid, en aan het eind van de dag niks gepresteerd hebben. En niemand die een keer boos wordt en met de vuist op tafel slaat.

En je voelt als ouder dat je je in moet houden. Want je moet wel stabiel overkomen. En in de samenwerking blijven. Met teveel emotie gaan ze misschien wel denken dat het probleem meer in de thuissituatie zit...

Fucking nachtmerrie.