Ich nehme an, dass in diesem Moment die #Sockenpuppenfabrik angeworfen wird und bereits Fake News in der Mache sind, die die Invasion in #Venezuela rechtfertigen und den #Warlord im Weißen Haus als weißen Ritter darstellen, der die Menschen dort von irgendwas furchtbarem erlöst.

Irgendwas mit Adenochrom oder sonstigen schwurbligen Geschichten wird schon rausschauen, die #MAGA-Crowd wirds schon fressen, die GOP ist sowieso in Geisellhaft, da muss man sich nicht anstrengen.

das portrait

Kon­go­le­si­scher #Warlord Roger #Lumbala für Kan­ni­ba­lis­mus ver­ur­teilt

Von #DominicJohnson

Es ist ein historisches Urteil: Ein Gericht in Paris verurteilte am Montagabend den Kongolesen Roger Lumbala zu 30 Jahren Haft wegen Beihilfe zu #Kriegsverbrechen und #Verbrechen gegen die Menschlichkeit.
https://www.taz.de/!6138826

Sacred Leather – Keep the Fire Burning Review

By Steel Druhm

I’ve never been to Indiana, so I’m not acquainted with how they do things. After listening to Sacred Leather’s sophomore outing, Keep the Fire Burning, I’m definitely left wondering if time moves differently there, though. That’s because this is one of the most retro, throwback-y pure metal things I’ve heard in some time, with a sound so hopelessly locked between 1983-1986, that I feel my back hair receding as my olde denim jacket grows new Venom and Motörhead patches. When I call this style “dated,” what I really mean is carbon-dated.1 Now, don’t take this as a criticism, as those years were some of the very best for classic heavy metal, and Sacred Leather do their damnedest to harvest the finest elements from a time when things were simple, pure, and still very based in hard-rock. As this album unspools, you’ll be whisked away to an age when Jag Panzer, Savage Grace, and Warlord ruled with a collective iron fist, and being labeled a poser was akin to a death sentence. Could you withstand the cred rigors of such a draconian time? Steel Druhm did once and would gladly do so again!

After a tasteful instrumental intro, Sacred Leather tan your worthless hide from point Ape to point ChimpanZee on “Spitfire at Night,” powered by the uber-period guitar work of J.J. Highway and Cvon Owens. It’s vintage metal with a speed injection, and it reminds me of long-forgotten German quasi-thrashers Vendetta mixed with Agent Steel. That’s 100% undiluted Steel bait, and the chum is thick and saucy here. Riffs churn and race, over-the-top solos stamp fat exclamation points, and frontman Dee Wrathchild screams and wails like a banshee on banshee meths. It’s a recipe for rowdy, high-energy shenanigans, and in the steady hands of Sacred Leather, this volatile brew sizzles and pops. “Phantom Highway (Hell is Comin’ Down)” delivers more lusty worship of excess. It’s a slick blend of NWoBHM and the most sturdy of mid-80s US metal, and it reminds me of Sumerlands. “Fallen Angel” channels the early days of Jag Panzer with big arena-ready guitars dueling with wanton vocals locked in overdrive as every ounce of meatheaded drama is wrung from the music. Sure, Mr. Wrathchild lets his voice get away from him at times, but that’s freaking metal, folks.

Song after song hits like a runaway freight train from 1985, and at no point will you want to step off the tracks. “Tear Out My Heart” feels like the bastard love child of Warlord and Savage Grace, with stunning guitars framing the kind of massive vocal drama that only 80s metal can provide. If you were looking for a burly, hard-as-nails breakup song for written for men who don’t cry, this is it. The title track channels the badass anthemic might of the criminally underappreciated Cities, and the band proudly honor their oath to keep the flame of the 80s burning bright. Just as you regain your senses, the big epic closer “Mistress of the Sun” arrives to make you love it or feel the wrath of Wrathchild. This is the same kind of larger-than-life metal tune as Krokus’ immortal “Screaming in the Night,” walking the line between anthem and power ballad and damn if it doesn’t tickle all the same nerve endings. There are no bad tracks, with each activating a major nostalgia bomb. So, what, if any, drawbacks will you encounter amid this most retro metal marination session? There are bits of bloat here and there, like on “Tear Out My Heart,” but not to the point where the songs are seriously undermined. In fact, at a tight 40 minutes, this thing feels like a fast-moving mission statement on how to properly worship the 80s, with a production about as trve to the time as one could hope for.

This is the kind of metal album that exudes guitar magic, and Highway and Owens spare no expense in decorating each song with the trappings of yesteryear. I hear many classic 80s albums referenced in their playing, and they really know the era they pay homage to. The riffs are energetic, beefy, and vibrant, and the harmonies and solos rock hard. Over the top of this solid foundation, Dee Wrathchild channels his inner metal god. Blessed with a broad range, he lets it all hang out, exploring his upper register freely and sometimes in ill-advised ways. He does seem to slip out of tune here and there when going all in, but I don’t especially care. Most of what he delivers is solid and commanding, checking all the boxes of 80s overkill and melodrama.

I love it when I blunder into some December release expecting little but getting my ass handed to me on a gleaming chrome platter. Sacred Leather bring the classic metal thunder, and if you love the sounds of the 80s, you should await the lightning strike. As winter moves ever closer, you too should Keep the Fire Burning. Any other choice would smack of flagrant poserism, and that would mean a visit from the Metal Inquisition. Be true to your olde school.

Rating: 3.5/5.0
DR: 9 | Format Reviewed: 320 kbps mp3
Label: King Volume Records / Wise Blood Records
Websites: facebook.com/leathersacredleather | instagram.com/sacred_leather
Releases Worldwide: December 12th, 2015

#2025 #35 #AgentSteel #AmericanMetal #Cities #Dec25 #HeavyMetal #JagPanzer #KeepTheFireBurning #Review #Reviews #SacredLeather #SavageGrace #SpeedMetal #Sumerlands #Vendetta #Warlord

Jeffrey Epstein Was a Warlord. We Have to Talk About It.

https://www.thenation.com/article/society/jeffrey-epstein-israel-foreign-policy-elite/

https://www.thenation.com/article/society/jeffrey-epstein-israel-foreign-policy-elite/?utm_source=Sailthru&utm_medium=email&utm_campaign=Daily%2011.17.2025&utm_term=daily--%20The%20Nation:%20Jeffrey%20Epstein%20was%20a%20warlord.%20We%20hve%20to%20talk%20about%20it.%20---%

The Nation: Jeffrey Epstein Was a Warlord. We Have to Talk About It.
---- Mainstream media is ignoring the fact that the late sex trafficker was a power broker who shaped global policy.

#Epstein #WarLord #War #WarCrime #Trump #Fascism #Hegseth

What flipped fickle President #Drumpf's heart away from #Moscow towards finally aiding aggrieved ally, that Jewish kid from #Kyiv?

 Insiders say the vaunted #Alaska "peace summit" went sour within minutes when #Putin ignored Donnie's desperate ego and instead lectured the notoriously short attention span US Prez-inaire on mad #medieval princes such as Rurik of Novgorod and 17th century Jew killing Cossack #warlord Bohdan Khmelnytsky.

Within many meandering minutes, the tables had turned as dull witted would be warlord #Donnie from Queens realized he would only get the cowering capitulation and cooperation his dealmaking desires from the ex TV comedian running #Ukraine, and not the ex #KGB boorish badboy bully in power enthralled with matching heights of his heathen historical heroes ...

https://www.mediaite.com/media/news/putins-off-the-rails-medieval-history-ramble-sent-trump-over-the-edge-in-alaska-report/

De gesel Gods (6)

[Voorlaatste deel van een zevendelige reeks over Attila de Hun. Het eerste deel was hier en behandelde het begin van de veldslag op de Catalaunische Velden.]

De anekdote over de stroom bloed waarmee het vorige stukje eindigde oogt onwaarschijnlijk, maar zwaardwonden zijn over het algemeen vrij groot en antieke veldslagen lijken buitengewoon bloedig te zijn geweest. Als er ook nog paarden zijn doodgebloed, is er geen enkele reden om te twijfelen aan Jordanes’ macabere beschrijving.

Het landschap is licht glooiend en toen de Visigotische en Romeinse ruiters hun tegenstanders achternazetten, raakten ze het contact met de Hunnen kwijt, bijvoorbeeld door aan de andere zijde langs een heuvel te rijden. Bij het vallen van de avond bleken ze het kamp van de Hunnen te zijn gepasseerd. Thorismund, de zoon van de gesneuvelde Visigotische koning Theodorik, reed in de nacht argeloos het kampement van zijn vijanden binnen en werd maar met moeite door zijn volgelingen bevrijd. Het woord is opnieuw aan Jordanes (in de vertaling van Hein van Dolen).

Bij het aanbreken van de volgende dag zagen de Romeinen dat de velden met lijken waren bezaaid en dat de Hunnen niet durfden uit te breken. Daarom beschouwden zij zich als overwinnaars, ofschoon ze beseften dat Attila pas na een definitieve nederlaag de strijd zou staken. Ondanks de genadeslag had hij de moed niet opgegeven, maar hij liet de wapens kletteren en op de krijgstrompetten blazen om te dreigen met een aanval. Hij gedroeg zich als een leeuw die door jachtspiesen is doorboord en vóór de ingang van zijn hol op en neer loopt. Toespringen durft hij niet, maar tegelijk schrikt hij de omstanders onophoudelijk af met zijn gebrul.

Zo joeg de in het nauw gedreven, van strijdlust bezeten vorst zijn overwinnaars angst aan. Met het oog hierop verzamelden de Visigoten en de Romeinen zich om te overleggen wat ze met de verslagen Attila aan moesten. Ze besloten hem door een belegering af te matten omdat hij niet over een voedselvoorraad beschikte, terwijl hij vanwege de regen aan pijlen die door de boogschutters de palissaden van zijn kamp in werden afgeschoten, onmogelijk kon aanvallen. Er wordt verteld dat de koning ondanks de wanhopige situatie tot op het laatst moedig standhield en een brandstapel van paardenzadels had laten oprichten om zich in de vlammen te werpen als de vijanden op hem zouden losstormen. Want hij gunde niemand het genoegen hem te verwonden, en als heerser over zoveel volken wilde hij niet in de handen vallen van zijn tegenstanders.

Thorismund wilde de dood van zijn vader wreken en het kamp van de Hunnen bestormen, maar Aetius hield hem tegen. Nu de vijand was verslagen, moest de generaal diplomaat zijn en denken aan de toekomst. Zou Thorismund zijn zin krijgen, dan zou deze een te grote reputatie verwerven en misschien het Romeinse oppergezag niet meer erkennen. Ook de Hunnen konden nog eens nuttig zijn. Dus suggereerde Aetius zijn bondgenoot dat hij naar Aquitanië moest terugkeren voordat zijn broers zich meester hadden gemaakt van de troon.

Toen ook de Franken waren teruggekeerd, kon de Romein onderhandelen met de leider der Hunnen, die zoveel gezag had verloren hij moeite zou hebben zijn federatie bijeen te houden. Rome kon hem daarbij helpen en als Attila dat aanbod eenmaal had aangenomen, zou hij verstrikt raken in het netwerk der Romeinse diplomatie en geleidelijk worden ingekapseld: een beproefde methode om van vijanden bondgenoten te maken. De latere Byzantijnse diplomatie zou in deze sporen treden.

[Wordt morgen afgerond]

#Aetius #Attila #CatalaunischeVelden #Franken #Frankrijk #Gallië #Hunnen #Jordanes #Visigoten #warLord

De gesel Gods (5)

[Vijfde deel van een zevendelige reeks over Attila de Hun. Het eerste deel was hier en ik was gekomen tot Attila’s inval van Gallië in 451 na Chr. Hij had niet al zijn doelen kunnen bereiken en zocht een plaats om slag te leveren tegen een coalitie van de Romeinen en hun Germaanse bondgenoten, geleid door generaal Aetius.]

Attila meende dat hij een goed slagveld had gevonden op de eindeloze grasvlakte tussen het huidige Troyes en Châlons-en-Champagne: de Catalaunische Velden. Alles draaide om het bezetten van een heuvelrug. Als de soldaten van de Romeinse coalitie die als eersten bezetten, zouden hun bogen een draagwijdte krijgen waarmee ze gelijk kwamen aan de Hunnen; omgekeerd, als Attila’s krijgers de heuvelrug bezetten, dan restte de tegenstanders niets anders dan de aftocht. Jordanes, die in de zesde eeuw een Geschiedenis van de Goten schreef, doet verslag van de veldslag die hier op 20 juni 451 plaatsvond. De fragmenten zijn vertaald door Hein van Dolen.

Theodorik bezette met de Visigoten de rechtervleugel en Aetius met de Romeinen de linker. Ze lieten Sanguibanus in het midden plaatsnemen (hij was de aanvoerder van de Alanen). Dat gebeurde uit strategische voorzorg om de man in wiens moed zij weinig fiducie hadden door een massa getrouwen te omringen. Immers, wie nauwelijks kans krijgt te vluchten, strijdt noodgedwongen mee.

Dit waren niet alle troepen uit de coalitie. Het is bekend dat helemaal links Franken en Bourgondiërs stonden.

Aan de andere kant waren de gelederen van de Hunnen zo geplaatst dat Attila en zijn dapperste krijgers zich in het midden bevonden. Met deze opstelling had de koning zijn eigen veiligheid voor ogen omdat de positie te midden van het volk hem beschermde tegen het dreigende gevaar. De talrijke volken en allerlei stammen die hij aan zich had onderworpen, bezetten de vleugels. Onder hen blonk het leger van de Ostrogoten uit, dat onder bevel stond van de broers Valamir, Theodemir en Videmer […]. De wijdvermaarde koning van de Gepiden, Ardarik, was met een ontelbare schare ook van de partij. Vanwege zijn voorbeeldige toewijding aan Attila werd hij gekend in diens plannen. Want Attila had met zijn vooruitziende blik een afweging gemaakt en hij was op hem en Valamir, de koning van de Ostrogoten, meer gesteld geraakt dan op de andere leiders. Valamir kon namelijk geheimen voor zich houden, had een fluwelen tong en was heel gewiekst, terwijl Ardarik, zoals gezegd, zijn goede naam dankte aan zijn trouw en beleid. Op hen kon Attila met een gerust hart rekenen wanneer ze tegen hun stamgenoten, de Visigoten, zouden strijden. Alle andere koningen – als we hen zo mogen betitelen – en de hoofden van verschillende stammen bedienden Attila slaafs op zijn wenken. Zodra hij maar met de ogen had geknipperd, stond iedereen hem zonder morren en met angst en beven terzijde. Zonder mankeren werd elk van zijn bevelen uitgevoerd.

Toen de strijd losbarstte, slaagden de soldaten van de Romeinse coalitie er als eersten in de heuvelrug te bezetten. De naderende Hunnen werden teruggeslagen en in hun vlucht verstoorden ze ook de afdelingen van hun bondgenoten. Attila herstelde echter de orde.

Ondanks de penibele situatie nam de aanwezigheid van de koning alle twijfel weg en gingen ze een gevecht aan van man tegen man. De strijd was verschrikkelijk, verwarrend, wreed en langdurig. In de geschiedenis heeft nooit iets vergelijkbaars plaatsgevonden. Zulke krijgsverrichtingen zou een held die dit spektakel had moeten missen, zijn hele leven lang niet meer kunnen meemaken. Want als we de generaties vóór ons mogen geloven, trad de beek, die met een lage bedding door de bovengenoemde vlakte stroomde, vanwege het bloed uit de wonden van de slachtoffers buiten haar oevers. Ze was niet als gewoonlijk door de regenval gezwollen, maar het wassen had een abnormale oorzaak als gevolg van de groeiende hoeveelheid bloed waardoor een woeste rivier ontstond. De gewonden waren daar gedwongen hun brandende dorst te lessen met het vervuilde water; in hun ellende dronken zij het bloed dat volgens hen uit hun eigen kwetsuren was gevloeid.

Hier werd koning Theodorik, die heen en weer reed om zijn leger aan te vuren, van zijn paard geworpen en vertrapt onder de voeten van zijn eigen mannen. Zo vond de hoogbejaarde man zijn levenseinde. […]

Op dat moment verwijderden de Visigoten zich van de Alanen om de troep Hunnen aan te vallen. Bijna hadden ze Attila omgebracht, maar die was bijtijds weggevlucht en had zich met zijn gevolg teruggetrokken binnen de omheining van zijn kamp, dat hij met karren had verschanst. De omwalling was kwetsbaar, maar toch probeerden zij daarachter hun leven te redden.

[Wordt later vandaag vervolgd]

#Aetius #Alanen #Attila #CatalaunischeVelden #ChâlonsEnChampagne #Frankrijk #Gallië #Gepiden #Hunnen #Jordanes #Visigoten #warLord