Wim GabrielsOP EEN WATERHOEN
In Stabroek was een waterhoen
in urineren kampioen.
Hij overbrugde theatraal
recordafstanden met zijn straal.
Nu zijn we zoveel jaren later
en zucht hij plassend "Ik verwater."
OP EEN PAPEGAAI
Een Poperingse papegaai
werd ooit geplaagd door nachtlawaai
en in zijn wijk is sedertdien
geen rustverstoorder meer te zien:
hij weet hen op de vlucht te jagen
door kreupelrijmen voor te dragen.
OP EEN ZEUG
Een bont en blauwe zeug uit Schagen
zei dat de boer zich moet gedragen:
"Hij rost het schaap maar af met schoffels,
en tuchtigt de kalkoen met troffels,
kastijdt desnoods de geit met harken,
... maar met een tang slaan op een varken?"
Theo Danes
OP VIER LANTERFANTEN
Vier lanterfanten uit Zoutleeuw
ontsnapt niets anders dan gegeeuw.
Ze werken, sporten noch studeren,
ze spelen schaak noch musiceren.
Hun leider weet pas echt van wanten,
die schijnt zelfs niet te lanterfanten.
OP EEN EZEL
Een ezel speelde steeds in Zele
zo zalig op zijn ukelele.
Toen braken bij een accident
zijn knoken en zijn instrument.
Ze moesten al z´n poten spalken,
hij leert nu zelf de noten balken.
OP EEN LIJSTER
Een lijster mijmert graag in Leiden,
en prijst voorbije jaargetijden:
"Eens werd ik warmpjes uitgebroed
en dan met wormpjes opgevoed.
Een voorjaar vol van poëzie!
Nu rest me enkel nestalgie."
OP EEN VOS
Een Vlaame vos (nochtans geen vrome)
vertrok op bedevaart naar Rome;
nog even heeft hij omgekeken.
"Als vos verlies ik nooit mijn streken,
toch steekt het dat," zo sprak hij triest,
"mijn streek nu wel zijn vos verliest."
OP EEN KOE
een koe die lacht uit Sainte-Suzanne
kreeg van een oude veekoopman
een onrustbarend vreemd bericht:
ze was niet meer dan een gezicht
getekend op een oorbel van
een koe die lacht uit Sainte-Suzanne