RegendansWaar Nederland de inheemse bevolking tijdens het bewind redelijk ongemoeid liet, zag Indonesië het westen van Nieuw-Guinea vooral als wingewest. Het nieuwe bewind maakte de Grasbergmijn tot de grootste goudmijn ter wereld. Multinational BP krijgt er aan de kust ruim baan voor grootschalige gaswinning. Goed voor de Indonesische economie, maar desastreus door de inheemse bevolking.
,,,
“De rivieren waar de Papoea’s duizenden jaren gebruik van hebben gemaakt, zijn onleefbaar geworden”, schetst Raki Ap. “90 procent van de Papoea’s leeft met de natuur. Het oerwoud is hun supermarkt, kinderen groeien daarin op.”
Met de ontbossing komt dus ook de voedselvoorziening van de lokale bevolking onder druk te staan. “Mensen worden verjaagd en komen in steden terecht, waar ze afhankelijk zijn van een heel ander economisch systeem met geld.”
Ngo’s spreken van 100.000 tot 500.000 doden sinds de jaren zestig, bij protesten en bij militaire acties om Papoea’s van hun land te verjagen. Die cijfers zijn lastig te verifiëren door een gebrek aan onafhankelijke bronnen en waarnemers. Wat er in westelijk Nieuw-Guinea gebeurt, onttrekt zich nog altijd grotendeels aan het zicht van de internationale gemeenschap.
Klimaatactivist Raki Ap: ‘Een regenwoud beschermen, maar niet de mensen die er leven. Dat is toch gek?’
Raki Ap strijdt met zijn Free West Papua-beweging onvermoeibaar voor de onafhankelijkheid van zijn vaderland. Juist daarmee is hij óók een prominent gezicht binnen de klimaatbeweging geworden. Hij legt uit hoe onlosmakelijk die thema’s met elkaar verbonden zijn.
Leeralles.nl