Ludzie w depresji, zaburzeni, w poczuciu ogromnego odrzucenia idą tą „łatwiejszą ścieżką”. Obierają sobie zewnętrznego wroga, którym jest normalne społeczeństwo, bo nie tylko kobiety. #Incele nie nienawidzą kobiet, incele nienawidzą wszystkich tych, którzy mają to czego oni są pozbawieni. Skoro mówię to dla czasopisma lewicowego, to jest tutaj bardzo duża analogia do klasy posiadającej i klasy nieposiadającej. Incele czują się jak robotnicy bez żadnej własności, patrzący na ludzi z elit, którzy mają wszystko to czego oni by pragnęli. Tak się czują w dużej mierze i przez to wytwarzają sobie tego zewnętrznego wroga, który daje im jakieś wyjaśnienie, dlaczego jest źle w ich życiu.

Chciałbym, żeby ten temat zaczął bardziej istnieć w przestrzeni publicznej. Żeby ludzie poszukujący odpowiedzi na pytania „dlaczego jestem odrzucany, samotny, nieszczęśliwy?” łatwiej znajdowali strony, gdzie uzyskają sensowną odpowiedź. To jest takie moje osobiste marzenie, żeby powstało jakieś stowarzyszenie pomagające tym osobom. Gdzie byliby przyjęci, akceptowani, kochani, pomimo tego, że gadają zaburzone rzeczy, ale jednocześnie by się ich próbowało wyprowadzić na dobrą drogę. Zamiast rycia im bani, tą chorą ideologią. [...]
Lepsza opieka ogólnie psychologiczna i psychiatryczna, ponieważ musicie zrozumieć, że mierzymy się z problemem psychicznym, a nie społecznym. Mierzymy się z plagą szaleństwa, depresji i alienacji, a nie z niebezpieczną grupą prawicowych nazistów, którzy nie ruchali i teraz będą zabijać kobiety.
Wywiad z byłym incelem - 161 CREW