De NS en de leutigheid

Bovenstaande foto maakte ik afgelopen woensdag en u raadt het al: ik zat in een trein. En deze ongein wekte voldoende ergernis bij me op om weer eens te bloggen over de staat van het spoor. Ik heb eerst geteld tot 400.000 en daar ben ik nu. Het stoort me niet dat het quizje niet klopt, maar dat het er überhaupt is.

Reizigers moeten van A naar B, liefst op tijd, liefst met een zitplaats, liefst tegen een redelijke prijs en liefst zonder gezondheidsproblemen. Aan die voorwaarden zouden de Nederlandse Spoorwegen idealiter voldoen, maar dat wil almaar niet lukken. Daar zijn allerlei overtuigende verklaringen voor, waar ik het nu even niet over hoef te hebben; ik veronderstel dat de problemen algemeen bekend zijn.

Mijn punt is: als je een dienst niet leveren kunt, moet je alles op alles zetten om dat wel te doen, en als dat om welke reden dan ook niet gaat, moet je in elk geval tonen dat je serieus aan het werk bent om het op te lossen. Denk aan de directeur van een kantoor waar de zaken niet lekker lopen: die schaft zichzelf geen chique nieuwe auto aan, maar zorgt ervoor dat hij als eerste aanwezig is en als laatste het gebouw verlaat. Je gaat de lolbroek niet uithangen als iedereen weet dat er problemen zijn. Het quizje in de trein is het OV-equivalent van de minister die tijdens de COVID-pandemie, nadat er duizenden doden waren gevallen, voor de camera’s “zeg mondkapje waar ga je henen?” begon te zingen. Het is niet grappig, het is gewoon dom. En dat zegt iets over het management. Niet over het personeel, dat z’n stinkende best doet, maar over de bobo’s bovenaan.

Want weet je, datzelfde mededelingenbord dient om mensen te attenderen op serieuze zaken. Zoals werkzaamheden op het spoor. Dat is best nuttig – maar ook dat gaat verkeerd. In de trein waarin ik bovenstaande leutigheid fotografeerde, las ik over werkzaamheden in de hele maand november en begin december, maar niet dat er geen treinen reden tussen Geldermalsen en Den Bosch. Wat vorige week best belangrijk was.

En nu ik toch treinfrustraties aan het opsommen ben: dinsdag was het weer feest in de stiltecoupé. Jongeren die muziek aanzetten, zich nergens op lieten afspreken, zodat hun medereizigers maar in de lawaaicoupé gingen zitten, waar het stiller was. Ik weet het, de NS vinden dat reizigers elkaar moeten aanspreken, maar we mogen inmiddels constateren dat dit beschavingsoffensief in Nederland – anders dan in bijvoorbeeld Duitsland – is mislukt. En het roept wel een vraag op, want waarom is er in het belang van astmapatiënten wél gehandhaafd in niet-rook-coupés en waarom wordt er niet in het belang van mensen met hyperacusis gehandhaafd in stiltecoupés? Dit riekt naar discriminatie.

Ik brom nog even verder, want ik heb het nog niet gehad over de onoverzichtelijke prijzen, de beëindigde kortingen (ofwel: je perst je trouwste klanten af) en de almaar hogere prijzen, die mensen naar de auto jagen. Het management van de Nederlandse Spoorwegen heeft zich in dezelfde neerwaartse spiraal geplaatst als het management van de posterijen: ze maken zichzelf te duur, jagen hun klanten weg en denken dat ze de problemen oplossen door het product nog duurder te maken.

Misschien kan de directeur van de NS, die nu een rol speelt bij de vorming van een nieuw kabinet, de kwestie agenderen. Maar als dat niet lukt, zorg dan in elk geval dat er een einde komt aan de lolbroekerige quizjes.

PS

Terwijl ik dit schrijf, in de trein van Amsterdam naar Nijmegen, komt een schoonmaker de prullenmanden even leegmaken. Dank je wel.

#hyperacusis #NederlandseSpoorwegen #openbaarVervoer #stiltecoupe #trein

Just asked an obnoxious American having a loud phone call in the quiet zone of the train to please be quiet.

In these situations I sometimes feel the need to further justify such a request by clarifying that I’m trying to work. This time, however, I was listening to a recent episode of Hyperfixed about why Spotify has so many AI generated songs about a guy called Ethan pooping his pants, so I didn’t elaborate… 🥲

https://podcasts.apple.com/nl/podcast/hyperfixed/id1762447440

#treinleven #StilteCoupe #podcast #Spotify #Hyperfixed #Ethan

I met the final boss of stiltecoupéterreur: een vrouw zit zonder koptelefoon filmpjes te kijken van huilende babies.

#Treinleven #StilteCoupe #KanHetWatZachter

Forbidden Arriva technology that NS doesn’t want you to know about: doors on the quiet compartment that actually close instead of flaps with gaps that let all the sound through

#NS #Arriva #stiltecoupé #treinleven

Kraaien in het paradijs

Ik schrijf dit op een mooie vrijdagmorgen. Ik zette zojuist de balkondeuren open en zag in de tuin van de buren een paar groene halsbandparkieten. Mooie beestjes, waarvan de herkomst in Amsterdam een bekend verhaal vormt, maar ze hebben de huismussen verdrongen die hier vroeger nog weleens zaten. Ook de duiven zijn er niet langer. Het is een kleine herinnering aan het feit dat onze leefomgeving permanent verandert. Op zich niets catastrofaals maar het valt ook niet helemáál los te zien van de klimaatcrisis waarin we verkeren. Ik las gisteren dat wereldwijd nog maar drie procent van de ecosystemen onaangetast is.

Ik weet niet wat dat betekent. Ik ben geen bioloog of klimaatwetenschapper. Vermoedelijk kunnen ook biologen en klimaatwetenschappers zich geen goede voorstelling maken van wat ons op de middellange termijn precies te wachten staat. Dan kan de verbeeldingskracht van een romanschrijver te pas komen. Ik heb het over Kraaien in het paradijs, de net verschenen tweede roman van Ellen de Bruin, waarin de neergang wordt beschreven van een geïsoleerd jungle-eiland. (Full disclosure: ik heb De Bruin weleens ontmoet en ze signeerde mijn exemplaar.)

[Hierna volgen enkele spoilers]

Of de mensheid volledig ten onder gaat, laat De Bruin in het midden, maar al in het eerste hoofdstuk is er sprake van een uitgestorven plantensoort en ook de zoogdieren zijn druk bezig met uitsterven. Alleen de Homo sapiens lijkt nog in leven en voor deze allerlaatste zoogdierensoort ziet het er evenmin heel rooskleurig uit. Dat klinkt allemaal heel dramatisch en is dat ook, maar het boek bevat gelukkig enkele geslaagde grappen. De NS mogen inlijsten dat men in de toekomst verlangend zal terugdenken aan stiltecoupés waarin gezagsdragers wél ingrepen als mensen er hun mond opentrokken.

Kraaien in het paradijs had loodzwaar kunnen zijn, maar De Bruin zorgt ervoor dat het verhaal prettig afwisselend is, zodat je nooit lang blijft hangen in malheur. Het helpt dat een van de drie verhaallijnen gaat over een vreselijke macho, die grappig is tot hij niet langer grappig is. Het spel van de verhaallijnen zorgt bovendien voor allerlei momenten van herkenning, die het leesplezier sterk vergroten. Een vrouw wier naam afwijkt van de namen van de overige eilandbewoners, Lipa, blijkt voor te komen in een andere verhaallijn en we lezen over de ondergang van een eiland nadat we elders al lazen dat de zee een eilandje heeft verzwolgen. Atlantis. Ook al geen vrolijk verhaal.

Wat Kraaien in het paradijs leuk maakt, is dat De Bruin een eigen wereld heeft uitgedacht. Het eiland, voorzien van een stad en een dorp, is niet ergens op de landkaart aan te wijzen, terwijl het vasteland, waar treinen rijden en ooit goede scholen bestonden, ook niet werkelijk bestaat. Het is een wereld die je wil verkennen, zoals je ook meer wil weten over Middle Earth en de wereld van Harry Potter.

Ik kondigde een spoiler aan. Hier is ’ie.

Aan het einde verlaat Lipa het eiland, zonder haar man, die haar heeft gewaarschuwd dat het eiland, met minder dan twintig plantensoorten, nog altijd een paradijs is, vergeleken met de buitenwereld, waar het allemaal al veel erger is. Het einde van de wereld, zoals beschreven in Kraaien in het paradijs, is perfect symmetrisch met het Bijbelverhaal over het begin van de wereld. Bij Adam en Eva gaan de ogen open en samen verlaten ze het Paradijs. Wat een zondeval heet, is in feite een weg omhoog naar menselijke zelfverwerkelijking. Lipa doet het omgekeerde: ze verlaat het paradijs, maar alleen, en nadat ze haar ogen stevig heeft gesloten.

De Bruin zal de Bijbelse parallel niet hebben beoogd. Ik denk echter wel dat ze heeft willen vertellen wat er gebeurt nu, anno 2021, een substantieel deel van de mensheid de ogen voor een moeilijke werkelijkheid lijkt te willen sluiten.

#Atlantis #EllenDeBruin #klimaatcrisis #roman #stiltecoupe

Ik ging net een stiltecoupé binnen en ging zitten. Terwijl ik mijn jas uittrok, greep een meneer me van achteren bij de schouder. Toen ik me omdraaide om tijdens het jas uittrekken mijn twee tassen op schoot te nemen om ruimte te maken omdat ik dacht dat iemand om een zitplaats vroeg (terwijl er genoeg lege plekken zijn je anders ook echt wel 5 seconden kunt wachten voordat je mensen *aan gaat raken*), legde hij zijn vinger op zijn mond en wees naar de “stilte” letters op het raam.

Ik verbaasd. Mensen om me heen kijken ook verbaasd, te meer omdat deze meneer terug is gegaan naar zijn plek, waar hij zit naast twee vrouwen die zitten te praten, en waar hij blijkbaar geen moeite mee heeft.

Daarna bleef hij naar me kijken. Ben opgestaan en heb tegen hem gezegd: “Meneer, u raakte mij aan. Dat stel ik niet op prijs. Dankuwel.” Zegt die lul dat hij de manier waarop ik mijn jas uittrok te stressvol vond voor de stiltecoupé.

Voor de duidelijkheid: ik zei niks, ik at niet, ik hoestte niet, gebruikte mijn telefoon niet, geen muziek op. Had alleen wel gehaast om de stiltecoupé in te kunnen (want ik hou van stilte), dus ik had het warm en trok mijn jas uit.

Grote genade.

#Treinleven #StilteCoupe #WatIsJeProbleem