31 december 1946, Oudjaar
“Duizend jaren zijn voor u als de dag van gisteren," ging Frits voort, "en als een wake in de nacht. Zie de dagen van mijn ouders. De ouderdom nadert, ziekten nemen bezit van hen, en er is geen hoop. De dood nadert, en het graf gaapt.”
30 december 1946
Ziekten, ouderdom en de dood zijn de gespreksonderwerpen tegen het einde van het jaar.
“Boven de zestig moesten ze eigenlijk allemaal worden afgemaakt,” zei Frits. “Geen misplaatste zachtmoedigheid. Oude mensen zijn een plaag.”
29 december 1946
Frits staat brak op en wil weg.
“Men kan weg moeten, zonder dat men ergens heen moet. Dat zijn de gevallen, dat men ergens vandaan moet.”
“Blijf gezellig theedrinken,” zei zijn moeder.
28 december 1946
Frits gaat ‘s avonds uit met drie vrienden en drinkt zeer vele borrels.
“Iedereen heeft zijn geschiedenis,” zei hij, “maar het is zelden een belangrijke.”
27 december 1946
Na hun bezoek aan de film ‘Het tweede gezicht’ fantaseren Frits en Maurits een homo-sadistische scène.
“Wat denk je?” vroeg Maurits. “Ben ik normaal?”
“Het is altijd gevaarlijk zieken hun toestand mee te delen,” zei Frits.
Tweede Kerstdag 1946
Frits besluit Viktor te bezoeken.
“Hoe is het thuis?” vraagt deze. “Heel slecht,” zei Frits op een opgewekte toon, “heel slecht, Viktor. Laat ons, als het slecht is, zeggen: slecht.”
Eerste Kerstdag 1946
Heel in de verte hoorde Frits het puffen van een trein. “Zo vergaat onze tijd,” dacht hij. Hij zette zijn tanden in de rug van zijn rechterhand en trok het vel omhoog.
24 december 1946
“Je moet niet geregeld drinken," zei Frits, "maar eens in de paar maanden je goed bezatten, dat is zelfs gezond, zeggen de moderne medici. De moderne wetenschap zegt, dat het lichaam van tijd tot tijd uit zijn evenwicht gebracht moet worden…”
23 december 1946
Frits bezoekt na kantoorarbeid de reünie van zijn oude school.
“Wij deinzen voor niets terug. Het zou kinderachtig zijn, weg te blijven. De beproevingen dienen in het gelaat gezien te worden.”
Anne Nicolai
Hans van Driel