Die Bomans heeft soms toch wel van die droge opmerkingen. Hier eentje over het carnaval in Noten Kraken:

Ik las een oude column van Godfried Bomans, over hoe hij de dag van de Duitse invasie, 10 mei 1940, beleefd had. Het is jaren later geschreven, als een reflectie op het verleden.

Ik was onder de indruk van de parallellen tussen de reacties van de mensen toen met de houding van mensen nu in onze tijd. Het is anders, maar tegelijkertijd in essentie weer hetzelfde. Ik werd er niet vrolijk van. De koffie smaakte bitterder.

Wie niet van het verleden leert, is gedoemd om het te herhalen.
#Bomans

[10:45] Misschien is Bomans gedateerd, maar hier kan ik nog steeds om lachen | column Asing Walthaus

Maandagavond Godfried Bomans’ Sprookjesboek herlezen, dat ik op mijn zevende van mijn ouders kreeg. Er is een biografie van Bomans uit, van Gé Vaartjes, en die heet Vleugelman, naar een van die sprookjes.

https://www.lc.nl/opinie/Bomans-29355846.html

#Maandagavond #GodfriedBomans #Bomans #GéVaartjes #Vleugelman

Ik zit een tekst te lezen van Godfried Bomans, die destijds verschenen is als column. Gepubliceerd omstreeks 1965, veroorzaakte de column ophef, kennelijk.

Het gaat over de jongensboeken van Karl May, over Winnetou en Old Shatterhand.

Wat mij, anno 2025 verrast, is dat er toen ophef over was. Misschien omdat Bomans de Duitse ziel van destijds aanraakte? Zout in de wonde?

Tegenwoordig opheffen wij over andere dingen dan literatuurbeschouwingen.

#Bomans #GodfriedBomans

"wij genieten van het wederzijds misverstand."

(uit: "Katten", omstreeks 1965)
#Bomans

Daar krijg ik nou weer een goed humeur van, dan besef ik weer de relativiteit van alles.

Af en toe lees ik een stukje van Godfried Bomans en dan zie ik weer hoe dingen kunnen zijn, als mooi het doel is in plaats van efficiënt. Het verhaal was "Van hetzelfde", waarschijnlijk uit 1969.
Geen grootse gebaren, maar aandacht voor de ongezwollen normaalheid.

Boeken van Bomans zijn mijn instant 'goede humeur medicijnen'.
#godfriedbomans #bomans