Ik speel sinds mijn 14e gitaar en ik ben nu 57. Door zo lang ermee door te gaan, een levenslange studie aan te gaan, ontstaat er iets dieps dat permanent bij je gaat horen. Dat krijg je nooit voor elkaar door heel vluchtig allerlei dingen een beetje te proberen zonder ze echt te doorgronden. Oppervlakkigheid is simpelweg wat het woord zegt: niet diep.

De huidige tendens, met name ook door AI, is de valse belofte van gemak. Hoezeer ik ook geloof in lummelen, ik trek een wenkbrauw op bij het woord gemak. Door AI hoeven we zelf niet meer te denken? Hoeven we code niet te begrijpen? Hoeven we geen instrument leren spelen? Ik vind dat een valse belofte. Om tot iets nieuws te komen zullen je het ongemak moeten opzoeken. AI in de huidige staat zal dus met niets nieuws komen. Het herhaalt wat de status quo is. De doodzaaie meuk.

Ik ben al een paar jaar lid van de https://www.idler.co.uk een groep die zich actief tegen dit zotte idee van je te pletter werken verzet. Want er is tenslotte niemand die zich op zijn sterfbed bedenkt "wat hebben ik toch lekker hard gewerkt in mijn leven" maar precies het tegenovergestelde. Doe de dingen die je leuk vindt, en vertrouw erop dat vanuit rust dingen beginnen te kriebelen. En dat gebeurt nooit als je te druk bent.

Een belangrijke factor is denk ik het idee dat niets doen heel slecht is. Het levert geen geld op. We voelen ons schuldig. En dus blijven we iets achterna jagen om maar niet die angst en dat schuldgevoel te voelen. Maar kijk eens naar de dieren, die rusten heel veel de hele dag door.