hodie esas bela jorno! me ya prenis bela flori che mea gardeno, e me amas flarar li!

ofte mi emas esti enpense vaganta hejme, ha... , tiaĵon mi forgesis klarigi.... idiote foje mi tajpadas...., hieraŭ pluvis...., ha? kion mi estas diranta, pluvegis! tamen, fojfoje enuante, mi konjektas, ke en mian knabinan menson ne nur interesaj imagoj periode venas sed ankaŭ sciemaj demandoj. do, legante artikolon, mi malkovris, ke en Finnlando ekzistas tri denaskaj idistoj!... ha! kia surpriza malkovro, ĉu?

ho! alia instigilo prezentata de instagram, ... ĉar iamaniere io tia mian vivon estas rebonigonta... hmm! nur ŝraŭbeton mi bezonas trovi por kroĉi mian novan k-pop afiŝon, kia ĝenaĵo!

mi volas danki vin, sinjoro Ludoviko, mi volas danki vin, maljuna kuracisto, mi volas danki vin, Dro. Esperanto!

retumante mi sorte malkovris interesan informon pri Louis Couturat, kiu estis matematikisto, filozofo kaj lingvisto. kaj la jena citaĵo de li, en l' sidejon de mia sciema menso enprofundigis grandan ravon: lingvoj ne estas maniero por transdoni tradiciojn, male! ili estas vehikloj por rezono kaj paco!
La linguo devas esar simpla. Ica simpliceso ne esas un povreco, ma un riqueso!

Lundon, mi mian hejmecan restadejon devis adiaŭi previzore por mallonga irado en mian patran oficejon. kvankam mi estas scianta, ke apud mia patro, mi estas ŝirmata kontraŭ malpiuloj ( Dio min gardu de tiuj ), marŝado sur trotuaro el betono ne plaĉas al mi! Dank' por iri en lian oficejon, uzo de elevatoro ne estas bezonata tial, ke ĝi estas sur l' teretaĝo. almenaŭ belan pentraĵon de ia feliĉa bosketo li havas!

kiam mi estas bezonanta voĉlegatan rakonton, kaj mia kara patrino estas tre okupata, mi agas jene: mi elŝutas voĉlegitajn librojn per LibriVox. kvankam, ankoraŭ librojn en Ido mi malgaje ne trovis. Se vi havas la saman problemon, kian mi: bonvolu doni al mi konsilon!

ha! pluvetas ĉi matene!
l' suno decidis esti dormanta, l' ĉirkaŭaĵo griziĝis,
l' komenco de l' tago estas estigita per agrabla siblado de venteto.
densa nebulo malvidigas l' herbejon, pluveroj estas ŝvebantaj aere.
ili estas tuŝantaj l' foliojn, kvazaŭ knaranta infantambureto.
jam, l' alkonduka vojeto al mia hejmo estas kota.
kvankam, l' alvenon de sunbrilo mi sopiras, tiu ĉi atmosfero min faras miranto de l' natura potenco!