Miniature of motherwood

Visje van appelhout

In stukjes

Vanavond heb ik een koor-repetitie voor de uitvaart van een zeer geliefd koorlid, Rashnu Philips.
We zingen voor hem aanstaande donderdag een uitgeleide, een gregoriaans gezang en Mille Quingentis, wat Jacob Obrecht ooit voor zijn gestorven vader schreef.
Ik zal hem missen, en weet zeker dat hij deze keuze hartverwarmend vindt.
Voor Rashnu.
https://open.spotify.com/track/2fAkpGeCbRW48Ubge7sAcw?si=hscOMs2MSHuf952ILeNu-A

Vuurwerk is als huiselijk geweld. Klinkt heel gezellig, soms is het rustig, en je weet nooit wanneer het weer begint.
1 januari. Hond gesloopt, ik dus ook.

De pijnlijke bevalling van een nieuw jaar.
De derde dag met de hond in de badkamer na maanden voorbereiding. Theaterdoek in de deuropening, iglo's maken van geluidswerend schuim, rustgevende spray, valeriaandruppels en tabletten, ernaast zitten met muziek.
Na haar verleden waar Jack London van zou smullen is dit wat ik kan. Mag niet klagen want er is tijd over om dit bericht te tokkelen.
Gelukkig nieuw jaar!

O hemel, ik wil zoveel kwijt, al heb ik hier nog geen gehoor opgebouwd.
Mijn ergotherapeut zei dat ik veel minder moet gaan werken, ook al is sparen voor pensioen voor een vrouw nadelig.
Die moet nl ruim 15 % meer inleggen voor hetzelfde rendement dan any man. Omdat ze langer leeft?
Ik vertelde haar hoe mijn baas de nieuwe bedrijfsrust uitbeeldt door zingend mijn werkruimte de doorkruisen, waarop ze zei, je kan ook een bestseller schrijven en gewoon rijk worden. Want iedereen wil dit lezen.

Mijn moeder was een genie die stom bezig was. Ik ben dat ook. Mijn zoon ook. Mijn moeder sloeg ons en leerde ons de liefde voor de dingen. Dat laatste snapte ik. Dat eerste kon ik begrijpen omdat ik van haar hield. Toen sloeg ze mijn zoon, die me dat pas jaren later tijdens zijn eerste psychose vertelde.
Ik ben daardoor stilgevallen. Mijn zoon is daardoor in volle gallop uit de bocht gevlogen, en verstrikt geraakt in schaamte.
Zij is nu oud, ik ben moe en mijn kind denkt aan de dood.

Mijn baas liep te kermen dat het zo zonde was, toch zulke goede programma's. Hij zegt ook altijd dat hij zo dol is op De geniale vriendin, en The handmaids tale.
Na zijn derde lament, iets met 2000 gogo, werd ik boos. Ik hielp hem herinneren aan zijn eigen warboel en zei dat mensen die denken dat geweld en schreeuwen helpen "ondergeschikten" slimmer of gemotiveerder te maken, niet goed bij hun hoofd zijn. Mensen zijn die schade berokkenen. Hij liep lachend weg. Maar zijn lach klonk niet echt.