รีบไปอาบน้ำนอนเถอะ = พิมไม่รู้เรื่องแล้วง่วง

นึกถึงตอนที่อาการหนักมากๆ ช่วงปีสี่แล้วหนีไปอยู่กับเพื่อนที่ปากช่องอยู่เดือนนึง ตอนนั้นคือไม่ได้นึกถึงดนตรีหรืออะไรเลย 😭 แต่ก็อีกแหละ ใครจะรู้ มันขนไปลำบากหนิ

คือความชอบความรักในสิ่งนี้มันคงเยอะมากถึงขั้นนั้นแหละ แต่สภาพตัวเองอาจจะอนาถเกินกว่าจะเอามาช่วยได้เต็มที่ขนาดนั้น แต่อาจจะกำลังดีขึ้นก็ได้ใครจะรู้ (กุไม่รู้)

จะว่ายังไงดี คือเคยคุยกับเพื่อนหลายคนมานานแล้วว่าอยากมี hyperfixation กับอะไรสักอย่างบ้าง เบสกับดนตรีนี่น่าจะใกล้เคียงคำนั้นสุดแล้ว คือเปนสิ่งที่อยู่ด้วยแล้วจะตั้งใจก็ได้ จะถอดสมองก็ได้ แต่เรามองมันเปนงานอดิเรกที่ทำได้ก็เลยทำ ทำได้ก็เลยชอบเฉยๆ ไม่ถึงขั้นหลุดเข้าไปหรือเอามาหนีปัญหาในชีวิตได้ขนาดนั้น

ที่ตัดสินใจเพราะวันนี้กลับดึก หมดแรง แต่ถึงห้องแล้วสุดท้ายก้อนั่งแกะเพลงฟังเพลงไปเรื่อยจนรู้ตัวอีกทีก็อืม รีบไปอาบน้ำนอนเถอะ 😔