cecea 🪴

@_cetaceax
85 Followers
13 Following
12 Posts
22↑ | multifandom ✨ — Genshin & H:Star Rail 
| allAether 🌤️ | allCaelus 💫 
| writer, shipper, cat keeper and fcking twitter 🎉
| twitter: @_cetaceax
readAwritehttp://bit.ly/cetaceax
twitterhttps://twitter.com/_cetaceax/

#jingcae 🦁💫
note: โชตะ
cw: โป๊นิดนึง(ไม่โชตะ)
——

‘🍯’

พักหลังมานี้ไคลัสคงคุ้นชินกับการเป็นเด็กวัยแสบซน

เจ้าตัวสามารถกินเมื่อไร นอนตอนไหนก็ได้ ไม่ว่าจะอาหารหรือขนมขบเคี้ยวก็ล้วนมีมาป้อนถึงปาก แทบไม่ต้องขยับกายหรือร้องขอใคร

ค้นกล่องพัสดุทิ้งตามมุมเมืองก็ไร้คำติเตียนสักครึ่งคำ

ทุกคนรู้ มีแค่ไคลัสที่ไม่รู้ว่าอภิสิทธิ์ชนของเด็กวัยไร้เดียงสานี้ไม่ได้ได้มาเพราะความเยาว์วัยชั่วคราวของตน

แต่เป็นเพราะว่า [ใคร] หนุนหลังให้ต่างหาก

รูปกายวัยเด็กในเซียนโจวมีอยู่มากขนาดต้องใช้นิ้วมือหนึ่งกองร้อยถึงนับถ้วน ทว่าเด็กปลอมที่ถูกรับรองโดยท่านนายพลแห่งสหพันธ์นั้นเล่า ?

หากไม่นับศิษย์รักซึ่งเติบโตตามวัย
ก็คงมีแค่ [เด็กชายผมเงิน] คนเดียว

———

[ 🍬 drabble idea ]

ได้ไอเดียจากลูกอมน้ำเชื่อมในดองกิค่ะ อยากกินมากแต่ฝนตกทุกวันเลย ออกจากบ้านแล้วเก้กซิมรถติด

ในเมื่อเป็นผู้ใหญ่
ย่อมต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว

fin.

จนกว่าเอกสารจะถูกปัดจากโต๊ะ แทนที่ด้วยแผ่นหลังเอนราบ ขณะเดียวกันจิ่งหยวนก็นึกภูมิใจที่ตนเองตัดสินใจถูกเรื่องให้อีกฝ่ายสวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวเดียวเผื่อคืนร่างกะทันหัน

มันเหมาะสมเสียจนไม่จำเป็นต้องปลดออก ขณะที่เขาตักตวงค่าใช้จ่ายตลอดหลายวันครบทั้งต้นทั้งดอกจนพอใจ

เขาถึงได้ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายกลับสู่ร่างเด็กชาย ออดอ้อนปนตำหนิเขาในอ้อมแขน ขณะที่สองมือประคองกระปุกลูกอมน้ำไว้ไม่ยอมปล่อย

“…ท่านนายพลรังแกเกินไปแล้ว”

“ฮะฮะ”

เขาจะไม่โทษว่าเป็นความผิดเจ้าตัวดีที่มายั่วยวนหรอก

“ทำไมอยู่ ๆ ผมถึงคืนร่างเดิมได้นะ”
“แต่ไม่ทันไรก็…เฮ้อ”

“นั่นสินะ” จิ่งหยวนยิ้ม จูบกลางกลุ่มผมสีเงินอย่างเอ็นดู “คงต้องหาวิธีรักษาต่อไป”

-บีบเฟ้นเอวคอดบางตักตวงสัมผัสที่ทำไม่ได้ยามอีกฝ่ายตัวเล็กจ้อยหนักเบา เคล้นจนผิวบริเวณนั้นคงขึ้นปื้นแดง

กระทั่งไคลัสเริ่มประท้วงขออากาศหายใจ เขาถึงยอมอ้อยอิ่งผละออกจากกัน

ยามนี้นัยน์ตาราชสีห์ทอแสงเรืองรองเมื่อจดจ้องริ้วแดงบนดวงหน้างาม หัวแม่มือเขาไล้เกลี่ยพวงแก้มเปล่งปลั่งอย่างนึกภูมิใจที่เด็กแสนน่ารักผู้นั้นเติบโตมาได้งดงามเพียงนี้

น่าฉงน…ว่านักล่าสเตลลารอนเลี้ยงดูทะนุถนอมมากเท่าไร สหายเก่าของเขามีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่

“…ทะ ท่านนายพ— อื้ออ !”

จิ่งหยวนนึกสงสัยมากมาย ทว่าสิ่งเดียวที่เขาคิดหาคำตอบตอนนี้คงมีแต่รสหวานละมุนภายในโพรงปากนี้ไปจนกว่าร่างโปร่งในอ้อมแขนจะอ่อนระทวย ไร้เรี่ยวแรงให้เขาประคองเพียงลำพัง

ชั่วขณะนั้นจิ่งหยวนนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง ที่อีกฝ่ายยังคงเป็นเพียงเด็กตัวน้อย

จุมพิตแสนหวานที่มีจึงเหลือแค่การประทับแผ่วเบากลางหน้าผากมน ทาบทับแก้มซ้ายขวาอย่างนึกมันเขี้ยว ก่อนจะขยี้เส้นผมลื่นมือจนยุ่งเหยิงแล้วผละออกมา

น่าเสียดาย คำที่อยากฟังไม่ได้ถูกพูดในช่วงเวลาเหมาะสม

— *:・゚✧

“อะ !”

ไม่งั้นจิ่งหยวนคงไม่ต้องบังคับให้เจ้าตัวดีต้องคืนสภาพเดิม กลับมาอยู่ในร่างสูงโปร่งและถูกฝ่ามือใหญ่จับหมับหลังท้ายทอย บังคับรับจูบแสนละโมบเช่นนี้

ละเมียดชิมสลับกับเกี่ยวกระหวัดเรียวลิ้นไม่ทันจังหวะผู้ใหญ่

อุ้งมือเล็กจ้อยเปลี่ยนกลับมาเป็นมือเรียวขยุ้มขยำเครื่องแบบของนายพลจนยับยู่ กระนั้นชายหนุ่มกลับไร้การถือสา

น่ารักน่าเอ็นดูเสียนายพลต้องยกมือป้องปาก หลบซ่อนรอยยิ้มกว้าง ระหว่างที่อีกข้างเข้าประคองเอวคอดบาง จับร่างเด็กวัยซนไว้ด้วยฝ่ามือที่ใหญ่จนเกือบจะบีบได้ครึ่งเอว

เมื่อมั่นใจว่าเจ้าตัวดีจะไม่สามารถหนีไปจากเขาได้แน่แล้ว เนตรราชสีห์จึงได้หลุบต่ำ สบประสานกับเงาสะท้อนในดวงตากลมโต

“ผู้ใหญ่ให้ของต้องทำยังไงก่อน…?”

ยามนั้นเด็กชายเอาแต่ดีใจจนลืมตริตรองถึงความนัยในประโยคนี้ไป

สองมือเล็กเคลื่อนมาจับสาบเสื้อคนโตกว่าไว้ จับแน่นแล้วแหงนหน้ามองวิงวอน คงกะว่าใช้สายตากดดันได้ แต่เมื่อเห็นว่าเขายังนิ่ง อีกฝ่ายก็ฉุกคิดครู่ขณะ

และเมื่อคู่ตาทั้งสองสบประสานกันอีกครั้ง

“…พี่จิ่งหยวน…”
“ขอลูกอมน้ำให้น้องไคได้มั้ยครับ…?”

“…”

แต่เมื่อจิ่งหยวนเอ่ยประโยคนี้ออกไปหัวแม่มือที่รัวกดจอก็ชะงักงัน พร้อมแก้วตาสีทองคำเบนมองมาทางเขาตาโต

วินาทีต่อมาโทรศัพท์ก็ถูกวางทิ้ง พร้อมเจ้าตัวดีที่ดีดตัวลุกขึ้น เกาะไหล่เขาและจับจ้องด้วยดวงตาเป็นประกายคล้ายดวงดาววาววับ

“ท่านนายพลมีเหรอ !? มีลูกอมน้ำแสนอร่อยที่เป็นกระแสในโซเชียลด้วยเหรอ !!”

ดูทำเข้า เจ้าเด็กแก้มกลมของเขาเริ่มอ้อนอีกแล้ว

แก้วตาสีทองอร่ามช้อนมองคนโตกว่าด้วยแววตาคู่งาม ริมฝีปากเล็กเม้มแน่นนิด ๆ ขณะเดียวกันอุ้งมือสองข้างก็เกาะแขนหนึบ กลายเป็นลูกแมวตัวจ้อยไร้พิษสงแสบสันอย่างเคย

มาลองขบคิดถึงความจริงข้อนี้แล้วก็ทำเอาจิ่งหยวนอดขำคำหนึ่งไม่ได้ เหลือบมองบนโต๊ะก็พบบิลเรียกเก็บเงินจากร้านค้าทั่วสารทิศในเซียนโจว ลงชื่อเขาท้ายใบเสร็จกันทุกราย

คงได้ชื่อ ‘นักชิมประจำสหพันธ์’ เข้าสักวัน

“ท่านนายพล~ วันนี้เยี่ยนชิงไม่มาเหรอ”

“เธอคิดถึงเขาหรือ” จิ่งหยวนจุดยิ้ม เคลื่อนสายตามองร่างเด็กชายตัวจิ๋วที่นอนเอกเขนกเล่นเกมมือถือบนตักเขา

“นิดนึง เขาสัญญาว่าจะเอาลูกอมน้ำมาฝากผม”

“ลูกอมน้ำ ?”

“ช่าย ขนมไวรัล ! ผมเห็นในโฆษณาในโทรทัศน์ดวงดาว”

คราแรกสมาธิไคลัสยังคงจดจ่อกับเกม

“อา…กระปุกนั้นคือลูกอมนี่เอง”
“เหมือนทางนี้จะมีอยู่นะ”

#jingcae 🦁💫
note: โชตะ
cw: โป๊นิดนึง(ไม่โชตะ)
——

‘🍯’

พักหลังมานี้ไคลัสคงคุ้นชินกับการเป็นเด็กวัยแสบซน

เจ้าตัวสามารถกินเมื่อไร นอนตอนไหนก็ได้ ไม่ว่าจะอาหารหรือขนมขบเคี้ยวก็ล้วนมีมาป้อนถึงปาก แทบไม่ต้องขยับกายหรือร้องขอใคร

ค้นกล่องพัสดุทิ้งตามมุมเมืองก็ไร้คำติเตียนสักครึ่งคำ

ทุกคนรู้ มีแค่ไคลัสที่ไม่รู้ว่าอภิสิทธิ์ชนของเด็กวัยไร้เดียงสานี้ไม่ได้ได้มาเพราะความเยาว์วัยชั่วคราวของตน

แต่เป็นเพราะว่า [ใคร] หนุนหลังให้ต่างหาก

รูปกายวัยเด็กในเซียนโจวมีอยู่มากขนาดต้องใช้นิ้วมือหนึ่งกองร้อยถึงนับถ้วน ทว่าเด็กปลอมที่ถูกรับรองโดยท่านนายพลแห่งสหพันธ์นั้นเล่า ?

หากไม่นับศิษย์รักซึ่งเติบโตตามวัย
ก็คงมีแค่ [เด็กชายผมเงิน] คนเดียว