Na vandaag ga ik dan eindelijk maar eens accepteren dat mijn vader nooit veranderd. Hij zal als een lul sterven. Zijn alzheimer laat hem veel vergeten, maar niet hoe hij een lul moet zijn. Jammer wel.

Gisteren de legendarische Swans voor de heel veelste keer gezien. Wat een magiër is Gira die de band en het publiek dirigeert en bezweert. Bijna lieflijk maar altijd met een venijn. Thuisgekomen luisterde ik naar hun the great annihilator en besefte hoe enorm dat album in mijn lichaams geheugen zit. Het was misschien de laatste x Swans live, Gira is immers al 71. Maar als ze nog een keer komen ga ik weer. Zodat ik de laatste meemaak.

Gonna get bitten, chewed up and spit out by Mr Gira and his band once more tonight. Seen Swans many many times and always walk out a new person after.

Veel media, een framende Pownews en verder geen demonstrant gezien, lange rijen, vriendelijkste beveiligers ooit en een saamhorigheid binnen de deuren van Doornroosje. Freedom of speech is belangrijk!

Gelukkig gaat het nu wel weer stukken beter met me. En heb ik geen pijn meer aan me pleuritis.

Dat je na ruim 2 weken vol opiaten ineens aan de lijve je kan identificeren met een scene uit Trainspotting. Gelukkig heb ik wel een schoon toilet.

Vorige week belande ik op de spoedeisende ivm vermoeden long embolie. Gelukkig na 48 zkh en talloze onderzoeken, bleek het 'slechts' pleuritis. Dikke au met ademen en stoned vd pijn medicatie. Te veel tijd om handen. Dus gooi fijne film, podcast en serietips op me.

Deze was niet bang
Wat een prachtig mooie dag vandaag. De lente vieren op een heerlijke plek.