Voor het eerst in jaren een boek niet uitgelezen wegens toenemende absurditeit, losse fragmenten , wensdenken, complotdenken en allerlei irrelevante zaken tot een eigen waarheid samenvoegen.
Een schrijver van het paadje af, diep in zijn konijnenhol wild om zich heen schoppend.
Ik krijg maar 1 beeld voor ogen na 1/3 te hebben gelezen uit het boek ‘Het verraad aan de verlichting’ van Maarten Boudry: Don Quichot en zijn windmolens.
