Ik ben:
third culture (Nederlandse opgegroeid in Frankrijk), links, feminist, poly, biseksueel (of pan of omni afhankelijk van definities), cis (demi)vrouw (zij/haar), getrouwd, moeder en oma.
Ik probeer:
me bewust te zijn van mijn privileges en te luisteren naar de ervaringen van anderen.
Ik hou van:
lezen (o.a. sci-fi, fantasy en populaire wetenschap), koken, wandelen, boardgames, vrienden.
Ik toot:
over niks in het bijzonders en alles wat mijn aandacht krijgt.
Volgens mij is dit de eerste keer in jaren dat ik iemand tetten hoor uitspreken. Tettentepels, wat zij niet zei maar ik wel, bekt ook goed. Het is zeker bruikbaar in sommige situaties die ik nog nader moet uitwerken.
Afijn. Ik heb in augustus de Tettennummer van de Linda (zonder tettentepels) gemist. En de kritiek daarop ook. Maar nu ik eindelijk die kritische noot tegenkwam op TikTok deel ik die. Al is het alleen maar om tetten weer in de schijnwerpers te zetten.
Ik zie twee staatshoofden die elkaar ontmoeten voor politieke zaken, hij ziet twee vrouwen die afspreken om gezellige dingen te doen.
Meestal hou ik er niet van om mezelf te zien op foto's, maar hier vond ik mezelf echt leuk. Ik kan zien hoeveel plezier ik die dag had.
Ondertussen zijn we een paar jaar verder, heb ik grijze haren (die had ik toen ook onder de haarverf) en zie ik de mensen met wie ik toen was niet meer. Toch blijft het een dierbare foto.
Ik ben opgegroeid zonder wasmachine. Voor de witte kookwas hadden we een enorme pan met een buis dat eindigde in een soort douchekop. Die pan zette je op het fornuis om de lakens een tijdje te koken. De rest van de was ging met de hand.
Later kocht mijn vader een ouderwetse wasmachine uit de jaren 50 (?). Nog steeds enorm veel werk, maar het was een verbetering.
Op mijn 18de toen ik op mezelf ging wonen kocht ik een echte wasmachine en heb sindsdien geen moment meer zonder gezeten.
Dit is onze kat. We noemen hem de Doctor omdat niemand zijn echte naam weet.
Ondertussen is #MijnBoekenkast uit de stijgers. Alleen de bovenste rand moet nog geverfd worden. Ik ben er zo trots op dat René en ik dit gemaakt hebben.
Bij de romans, onder de letter C staat Celine met Voyage au bout de la nuit. Het staat al sinds mijn 16de op mijn leeslijst. Ik heb het jaren geleden eindelijk aangeschaft, maar iets houdt me tegen om het te lezen en ik weet niet wat. Elke keer als ik het boek oppak voel ik een zodanige weerstand dat ik het weer neerleg.
Ik had dus gevraagd of de joppiesaus apart kon. Geen probleem, zeiden ze, dat doen we altijd al.
Ondanks dat ze niet gelogen hebben, voel ik me toch lichtelijk teleurgesteld: de scheiding tussen friet en saus is minder rigoureus dan ik had gehoopt na hun veelbelovend antwoord.