زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست
نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان
نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست
سر فرا گوش من آورد به آواز حزین
گفت ای عاشق دیرینه من خوابت هست
عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند
کافر عشق بود گر نشود باده پرست
برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیر
که ندادند جز این تحفه به ما روز الست
آن چه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم
اگر از خمر بهشت است وگر باده مست
خنده جام می و زلف گره گیر نگار
ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست

همهٔ هستی من آیهٔ تاریکیست
که تورادرخودتکرارکنان
به سحرگاه شکفتنها ورستن های ابدی خواهدبرد
زندگی شایدافروختن سیگاری باشددرفاصلهٔ رخوتناک دوهم آغوشی
سهم من
آسمانیست که آویختن پرده ای آن رااز من میگیرد
ودراندوه صدایی جان دادن که به من میگوید دستهایت رادوست میدارم
#فروغ

گر می نخوری طعنه مزن مستان را
بنیاد مکن تو حیله و دستان را
تو غره مشو بدان که می می نخوری
صد کار کنی که می غلام است آن را
خیام

چیه همش فیو می زنید سوال کردم نا سلامتی جواب دین خو

هرچند بد نگا میکنه ولی چشاش چشاشششش