Yere çöküp bağıra çağıra;
"Daha fazla dayanamıyorum" diye ağlamak isterken,
Sessiz sessiz bir köşede oturmuş olana bitene gülümsüyorum.
Hayat işte inceden inceye delirtiyor insanı.
Özlemek ne büyük eylemmiş meğer ne can yakıyormuş…
Nefes almak için pencereyi açmak değil fotoğrafına bakmakmış
Saatlerce telefonun başında gelmeyecek bir mesajı beklemekmiş…
Olmuyor ne yapsam olmuyor bu kaçıncı ayrılık akşamı güz yarası beni neden sevmedin?..
Mevcut bir savaşın ortasın da senin beni yalnız bıraktığını gördüm. Üstelik savaşım senin içinken..
Kaç güneş battı o gece bilmiyorum, ama hiç sabah olmayacak gibiydi..
Bir söz kaç güneş batırır o zaman öğrendim…
Söylemek isteyipte söyleyemediğim
Ne çok sözlerim var.
Tıpkı yazmak isteyipte yazamadıklarım gibi...
Kalemim durdu, Kelamım sustu
Öyle sessiz, öyle suskun,
Öyle durgunum bu aralar...
İlk defa amaçsızca etrafa bakmaktan utandım..
Bir şehir yıkıldı
O şehri sen yıktın
Beni de enkazında bıraktın…
Hani bir evre vardır ya toparlanmaya çalıştıkça diğer taraftan dökülür…
Sıkı sıkaya tuttuğun şey elinde tuzla buz olur.
Kırıklarını birleştireyim dersin daha çok dağılır.
Tam olarak oradayım…
