يه مقدار عجيبي خلا احساسي تو دو سال گذشته ي زندگيم احساس ميشه، خلا كوچيكي كه مثل بريده شدن دست با كاغذه، ناچيزه، به چشم هيچكس نمياد ولي فقط خودت ميدوني كه تا چه حد ميتونه دردناك باشه؛ اما امروز حس ميكنم تو ميتوني پرش كني، ميتوني ترميمش كني، حداقل اگه ترميمش نكني و تو هم ببري توسط يه اره برقي بريده شدم نه يه كاغذ نا چيز:)))))