آیدین مرندیزمانِ حال
این روزها به نظرم میآید که زمانِ حالِ من مدّت ندارد؛ چون آینده ندارد. زمان را از راهِ آینده و در نسبت با گذشته میتوان سنجید، اندازه گرفت و مدّتِ آن را حس یا تجربه کرد. هر دو طرفِ این معادله به هم خورده. بارِ گذشته چنان سنگین است که انگار آینده هم در گذشتهای جای گرفته که نیست؛ دیده نمیشود.
زمانِ حال بدون مدّت نوعی هیچی، تهی مداوم است. دشتِ بیمنظره، راه بی دررو و یا حرکتِ ایستاست.
#روزها_در_راه
#شاهرخ_مسکوب
صفحهی ۳۶۹ تا ۳۷۰