Ik had gisteravond op de bank kunnen blijven zitten. Lekker Poirot kijken, met een kop thee. Of een glas wijn. Dat deed ik niet. In 1955 trouwde mijn oma met mijn opa. Ze werd daarmee acuut… | Ellen Kluit - Grashoff

Ik had gisteravond op de bank kunnen blijven zitten. Lekker Poirot kijken, met een kop thee. Of een glas wijn. Dat deed ik niet. In 1955 trouwde mijn oma met mijn opa. Ze werd daarmee acuut handelingsonbekwaam. Pas een jaar later, in 1956, werd dat afgeschaft. Mijn opa werkte; mijn oma zorgde voor hun zes kinderen. Na het zesde kind mocht ze bij de gratie van de huisarts aan de pil, maar alleen omdat haar rug nog een zwangerschap niet aan kon. In 1978 trouwde mijn moeder met mijn vader. Ze mocht blijven werken en kon zelf kiezen hoeveel kinderen ze zou krijgen. Mijn vader werkte; mijn moeder zorgde voor mijn twee broers en mij. Na een aantal jaar parttime te hebben gewerkt en een verhuizing lukte het haar niet meer een betaalde baan te vinden. In 2008 trouwde ik met mijn man. Ik bleef werken, ook toen we kinderen kregen. Ik werk; mijn man zorgt voor onze zoon en dochter. Wel werd mijn tijdelijke contract bij een vorige werkgever slechts verlengd tot één dag voor mijn zwangerschapsverlof. En nog regelmatig krijg ik de vraag hoe ik een 40-urige werkweek combineer met kinderen. Een vraag die werkende vaders zelden tot nooit krijgen. We zijn ver gekomen sinds mijn oma met mijn opa trouwde. Zoals mijn oma het ooit zei: 'wees blij dat je nu leeft, je mag werken'. Tegelijk hebben we nog een lange weg te gaan. Ik kan me tenminste één situatie herinneren waarin mijn moeder, terwijl ze de boodschappen in de fietskar deed, seksueel werd geïntimideerd door jonge jongens. Ze wuifde het weg; het was normaal. Zoals teveel vrouwen en meisjes om me heen heb ik zelf ook teveel van dit soort ervaringen. Dat hoorde erbij leerden we. Nog altijd is er een loonkloof. Nog altijd zijn het vooral de vaders die werken en de moeders die voor de kinderen zorgen. Nog altijd worden meisjes en vrouwen op straat lastig gevallen, kunnen zij niet altijd veilig over straat, worden ze aangerand of verkracht. Nog altijd worden meisjes en vrouwen vermoord door hun (ex-)partner, omdat ze vrouw zijn. Er is nog een wereld te winnen. Meisjes en vrouwen moeten niet teveel ruimte innemen. Zij moeten lief zijn, rustig, volgzaam, gehoorzaam, aardig en zacht. Dat leerde ik als kind. Niet van mijn ouders, wel van de maatschappij. Vrouwen moeten niet te hard roepen. Daarom, en omdat die wereld eindelijk gewonnen moet worden, zat ik gisteravond niet op de bank. In plaats daarvan liep ik, met mijn man, mee in de eerste Heksennacht sinds de jaren '90, georganiseerd door de Dolle Mina's. Omdat onze stem gehoord moet worden. Omdat ik wil dat mijn dochter veiliger is dan ik was. Omdat het tijd is voor echte gelijkwaardigheid. Wij zijn met meer!