Sinds we in januari begonnen zijn met doordeweeks geen series meer te kijken ben ik eindelijk weer aan het lezen geslagen. Wat een heerlijkheid. Alleen maar aanraders gelezen: Het laatste deel van John Romers trilogie over de geschiedenis van Egypte. Het onvolprezen Dawn of Everything van Wengrow en Graeber, Alkibiades van Pfeijffer, daarna (Iogischerwijs) voor de 4e keer Herinneringen van Hadrianus van Yourcenar en nu net de laatste bladzijde Heksensteen van Sinead Gleason dichtgeslagen.
Nu De Toverberg uit de kast gehaald. Voor het laatst gelezen toen ik puber was, nog voor ik rond ging lopen op filosofiefaculteiten. Zo vaak naar uitgekeken dat te herlezen. Nu komt het er eindelijk van! Misschien decadent om in de boeken te duiken nu de wereld in de fik staat, maar niet minder verdorven dan in de zoveelste Netflix-brainrot te duiken...