RegendansDe Israëlische aanvallen en bombardementen op Libanon zijn vreselijker en gruwelijker dan ooit. Het aantal ontheemden groeit dan ook schrikbarend snel. Hoewel de sporen van de burgeroorlog nog niet zijn uitgewist, kent Libanon ook een lange geschiedenis van solidariteit. MO* sprak met mensen in Libanon die zich belangeloos inzetten om anderen te helpen.
,,,
‘Deze escalatie voelt existentiëler, beslissender. Voor iedereen. Dit gaat om de overleving van ons als natie, als volk. En niemand weet waar dit naartoe gaat.’
Nasri Sayegh jr., artiest en vrijwilliger
,,,
‘Ik sta als vrijwilliger niet buiten deze oorlog’, gaat ze verder. ‘Ik ben er evenzeer slachtoffer van. Ik kan niet meer aan morgen denken, of aan de toekomst. Maar ik sta hier toch elke dag omdat ik het niet kan aanzien dat mensen in de regen en de koude op de grond zouden moeten slapen.’ Maar ze wil ook dat mensen weten waarom ze dit doet. ‘Ontheemding ontstaat niet uit het niets, dit wordt veroorzaakt door de agressie van Israël.’
,,,
Niemand weet wat morgen brengt, maar in Libanon blijven de handen reiken. De vraag is welke hand de wereld wil schudden: de hand van zij die zorgdragen, of de hand van zij die vernieling brengen?
