Het essay van Aharouay over haar vertrek als #politiek verslaggever raakt een gevoelige snaar. De fascinatie legt het af tegen de verbijstering over de opkomst van radicaal rechts.

Twee dingen wringen. De journalistieke reflex van geen-mening-hebben is in tijden van rechtsstatelijke erosie zelf een positie. En het is pijnlijk dat de eerste die om deze reden stopt, zelf doelwit is. Het was mooi geweest als iemand deze keuze had gemaakt wiens identiteit er niet in meespeelde.

Alle goeds, Lamyae.