‘Dat moet je niet politiek maken.’ Het is een uitspraak die regelmatig langs zeilt, zeker wanneer er iets schuurt; een soort redelijke-midden-bezwering tegen naderend ongemak. Het werd gezegd toen een Oekraïense skeletonner op de olympische spelen een helm droeg met afbeeldingen van door Rusland vermoorde landgenoten (hij werd gediskwalificeerd). Toen er kritiek kwam op een dodenherdenking samen met die ene racistische en antisemitische Kamervoorzitter. Toen een fascistische minister geen lintje gunde aan mensen die zich inzetten voor vluchtelingen. En nu weer, nu het WK voetbal straks plaatsvindt in een land dat van Gaza een hip Palestijnen-vrij vastgoedproject wil maken, dat Iran platbombardeert en dat ICE laat jagen op mensen van kleur. Ook liever-niet-politiek-maken: de aanstaande van Jutta Leerdam, het Eurovisie Songfestival, extreemrechtse rellen enzovoorts. De lijst is lang.

‘Alle mensen zijn politieke wezens’, schreef de marxistische filosoof Gramsci een kleine honderd jaar geleden al, nadat hij door de Italiaanse fascisten in de gevangenis was gegooid. Hij bedoelde daarmee dat iedereen invloed uitoefent op zijn sociale omgeving, bijdraagt aan normen en gedragsregels, en daarmee dus een vorm van politiek bedrijft.
,,,
https://www.oneworld.nl/mensenrechten/niet-politiek-maken-column-asha-ten-broeke/