Het witte feminisme van Aletta Jacobs - Frontaal Naakt

Roman Akyüz Aletta Jacobs, strijder voor vrouwenrechten van het eerste uur, deed enthousiast mee met de onderdrukking van Afrikanen en Aziaten, die ze met apen vergeleek. Roman Akyüz Het Nederlandse collectieve geheugen is opvallend selectief. Een aanzienlijk deel van de historische figuren die Nederlanders als helden vereren waren racisten. Jan Pieterszoon Coen en Michiel De Ruyter krijgen inmiddels de kritiek die ze verdienen. Wie er progressiever oogt, niet. Aletta Jacobs was een pionier voor vrouwenrechten en de eerste vrouwelijke arts van Nederland, een reputatie die haar diepgewortelde koloniale wereldbeeld generaties lang heeft beschermd. Tijdens haar wereldreis in de periode rond 1911 en 1912 schreef Jacobs haar ‘Reisbrieven uit Afrika en Azië‘, gepubliceerd in De Telegraaf. Hierin toont zij zich onverbloemd racistisch. In Kaapstad beschreef zij de lokale bevolking als ‘de kleine, fijn gebouwde, aapgelijke Bosjesman en vrouw’ die de Europeaan probeerden na te doen en er ‘daardoor dikwijls allerbespottelijkst’ uitzagen. De vergelijking met apen trok zij vaker door. Op Java schreef ze over inheemse vrouwen die luizen bij elkaar zochten met de woorden dat ‘geen aap in Artis het haar verbeteren zou’. Naakte jongens De neerbuigendheid druipt van de pagina’s. Bij de Victoriawatervallen observeerde ze de zwarte bedienden en schreef […]