Archibald wil niet zijn eigen yoghurt in zijn eigen snorhaarvriendelijke bakje. Hij wil alleen MIJN yoghurt in MIJN bakje, het liefst terwijl ik nog aan het eten ben.
Daarmee laat hij merken dat in zijn ontologie een object veel meer is dan een representant van diens categorie, dat de historie en context een wezenlijke verandering teweegbrengen, zelfs zonder fysieke verschillen, en ik kan niet anders dan constateren:
Mijn kat is een genie.
Die snorhaarvriendelijke bakjes, echt een goudmijn. Die 'whiskers stress' 😀 Hier eten ze het liefst uit kommetjes, dan blijft het ook beter liggen. Iets plats en ze gaan ermee schuiven en het eet niet lekker, of ze eten niks. Het is echt idioot 😂
We serveren op schoteltjes. Qua snorvriendelijk.
Maar water tot ongeveer 7 centimeter onder de rand van een hoog smal glas (van ons) is geen enkel probleem voor de poetiewoetie.
Hier gaan ze ook in van alles, hoezo snorhaarstress.
Mijn eerste kat Jip verraste me.
Eerste keer:
Ik hoorde raspende eetgeluiden.
Likliklikliklikliklik.
Ik dacht ?
Ik ging op een gegeven moment maar kijken en vond Jip, etend uit het de vullis geplukte 'lege' blik kattenvoer van 450 gram.
Maar.
Hij had zijn hoofd erin om echt alles eruit te likken.
Doodeng.
Toen hij me hoorde liep hij ermee rond, wel achteruit. Pfff...
Dit deed hij meerdere keren. Het was opletten.
@pascaline doodsangsten staan we uit mevrouw! Doodsangsten om onze poezenkinderen!
Het is pure existentiële angst, desnoods plaatsvervangend. Wat zij niet voelen voelen wij! Ze kunnen op een richel op het dak staan en hebben niks door, maar onze harten slaan op hol. Snakkend naar adem stond ik daar, de dakrand was al eng, laat staan het dunne wrakkige houtje waarop Jip zo'n prachtig uitzicht aantrof. Ik riep uiteindelijk heel zachtjes 'Jip' en hij SPRONG eraf en rende naar me toe. Ik bedoel, eh!
Anna Miriamsdochter
Dagnabbit, Pascaline! 💥
Rolf Blijleven 🔻