𝐑𝐞𝐜𝐞𝐧𝐳𝐣𝐚: Adrian Oproiu – Glimpses over a lonely planet

Oproiu używa pół-modularnego syntezatora w trybie samopodtrzymującym i niekwantyzowanym – to daje uczucie, że system żyje własnym życiem: skroplone drgania, nieprzewidywalne fluktuacje. Do tego e-bow na gitarze – dźwięk dłuży się, wibruje, zlewa w długie smugi. Potem wchodzi noise rãga w wykonaniu Any Brnardić i następuje moment, w którym pejzaż pęka i odsłania warstwy dotykalne, niemal brutalne.