Ik zag vandaag in de fantastische bioscoop van Sfeervol Eetschr… oh nee, in een Amsterdams filmhuis bedoel ik, de nieuwe film van François Ozon: L’étranger (naar het boek van Albert Camus). Het is een broeierige zwart-witfilm, die aanvankelijk nogal aansleept maar wel intrigeert. De psychiater met wie ik samen naar de bios ging, zei na afloop over de (beeldschone) hoofdpersoon: “depressieve man, heel goed behandelbaar”. Dat deed wel enigszins af aan de mystieke lading.