درگذشت بهرام بیضایی نه صرفاً فقدان یک هنرمند برجسته، بلکه از دست رفتن یکی از آخرین پیوندهای زنده میان پژوهش، آفرینش هنری، و حافظه‌ی تاریخی در فرهنگ معاصر ایران است. بیضایی از معدود اندیشمند–هنرمندانی بود که کارش را نمی‌توان در مرزهای قراردادی سینما، تئاتر، یا ادبیات محدود کرد؛ /۱