Κάθε ήττα του τραμπισμού και της ακροδεξιάς είναι καλοδεχούμενη. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι οι εκλογικές νίκες από μόνες τους είναι κούφιες.
Η εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι στην Νέα Υόρκη, για παράδειγμα, δεν είναι απλό αποτέλεσμα μίας καλής καμπάνιας αλλά προήλθε από τις κινητοποιήσεις του "No Kings" κινήματος που αψήφισαν τον αυταρχισμό και την αστυνομοκρατία του Τραμπ. Είναι, άλλωστε, η συλλογικότητα και η διεκδίκηση η μόνη κινητήριος δύναμη για την προοδευτική κίνηση της ανθρωπότητας και όχι η ανάθεση σε κάποιον δήμαρχο/βουλευτή.
Ο Μαμντάνι ήδη, πριν την εκλογή του, πήρε αποστάσεις από τον παλαιό «μαχητικό» του εαυτό ανακαλώντας παλαιές δηλώσεις για αποχρηματοδότηση της αστυνομίας.
Ο «ρεαλισμός», δηλαδή η υποχώρηση, είναι πάντα ένα φάντασμα της «δια αντιπροσώπου» πολιτικής. Το δίλημμα όμως είναι απλό:

• είσαι στον δρόμο => κερδίζεις
• πας σπίτι σου => χάνεις