⬇️
قانون اساسی #گاوداری_جمهوری_اسلامی صحبتی از «محافظت» از حق انسانی شهروندان در برابر اجبار به اقرار علیه خود نمیکند ولی در اصل ۲۸ آن فقط اذعان میدارد:
«هرگونه شکنجه برای گرفتن اقرار و یا كسب اطلاع ممنوع است. اجبار شخص به شهادت، اقرار یا سوگند، مجاز نیست و چنین شهادت و اقرار و سوگندی فاقد ارزش و اعتبار است. متخلف از این اصل، طبق قانون مجازات میشود.»
ولی پس از ۴۷ سال، عملکرد قوه قضاییهی رژیم فاسد ولایت فقیه در عمل اثبات کرده است که توانایی حفاظت از اجرای همین قانون اساسی خودش را هم ندارد.
3/x
این ادعای غلطی نیست اگر بگوییم یکی از ارکان زنده نگهدارندهی استبداد دینی در ایران نادیده گرفتن اهمیت حق حفاظت از اقرار گیری از متهم نسبت به مجرم بودن خود است. تا این حد چنین حقی مهم و کلیدی است که اگر شما حفاظت از این حق را جدی بگیرید، یکی از مسیرهای ورود سایکوپاتی و سفلگی به حکومت را به شکل قابل قبولی بستهاید. حفاظت از این حق یکی از بازدارندهها در برابر سوءاستفاده از قدرت است.
شهروندان ایران در مقابل سفلگی، بیسوادی، و سایکوپات بودن نیروهای دستگاههای امنیتی در سیستم جا بسیار بیپناهند.
8/x
حفاظت از حق متهم به مجبور شدن به اقرار علیه خود مهم است چون قابل استناد قرار گرفتن اقرار زیر شکنجه پیشفرض بیگناهی افراد را نقض میکند، به قیمت نقض عدالت به شکنجه به عنوان یک ابزار سبک کردن بار بازداشتگاهها و دادگاهها کمک میکند، سطح شواهد به دست آمده را تنزل میدهد، از ارزش اعترافهای اختیاری میکاهد، فرایند دادرسی عادلانه را نقض میکند، و کرامت انسانی را در دستگاه قضا زایل میکند.
نیروهای امنیتی سرباز امام زمان نیستند، کارمند سازمانی هستند که توانستهاند در آن استخدام شوند و از آن حقوق بگیرند.
10/x