Het was een geweldige, krachtige, inspirerende middag. Wat een mensenmassa. Ik schat het zeker boven de 100.000. En alleen maar aardige mensen gesproken. Ik heb me de laatste jaren zo vaak kapot geschaamd voor mijn land. Nu, in het besef dat iedere aanwezige zó veel mensen achter zich heeft staan die niet konden/wilden/durfden of wat dan ook, heb ik me eindelijk weer eens trots en blij gevoeld met ons volk.
Wij steunen #gaza
En laat ik vooral niet vergeten de lol te vermelden. In de trein bijvoorbeeld, hoor ik zeggen: 'Gek hé, dat het vaak ook zo gezellig is, een demonstratie over iets vreselijks.'
'Ja', zeg ik. 'En daar ben ik inmiddels onbeschaamd blij om. Mensen in zulke ellende hebben één groot talent: de moed niet verliezen. Altijd maar weer. In Sudan, in Vietnam destijds, Jemen, Oekraïne, Gaza. En dan zullen wij hier gaan zitten simmen?'
We hebben dus wil ik maar zeggen, ook onbedaarlijk gelachen.
#gaza
Ik zei het toch in mijn eerste post? Dat er achter iedere aanwezige heel veel mensen staan die niet konden, wilden, durfden? Of te druk?
Ik belde daarnet uitgebreid met een vriendin die niet kon komen en daar had ze het over gehad met andere vriendinnen.
Toen bleek dat ze allemaal iets hadden bedacht. Bijvoorbeeld rode spullen aan de lijn hangen. Of met opzichtige rode versiering naar de supermarkt. Ik zeg je, dit is landsbreed geweest.
Irene