#01ร่ม

ฝนหลงฤดูที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาตั้งแต่ค่ำเมื่อวานทำให้อากาศยามเช้าในฤดูใบไม้ร่วงที่เย็นเฉียบของพื้นที่ชนบทเช่นนอร์ทฮิลล์ยิ่งหนาวเหน็บขึ้นไปอีก

ชนิดที่ขดซุกตัวในกองผ้าห่มหลายชั้นก็แล้ว ความเย็นก็ยังเสียดแทงลึกเข้าถึงกระดูก ยะเยือกจนคนที่แข็งแรงยังอดสั่นสะท้านไม่ได้

แต่กระนั้น ท่ามกลางอากาศที่เย็นจัดราวกับจะแช่แข็งปอดได้ก็ยังปรากฏร่างเงาของเด็กหนุ่มรูปร่างผอมบางกำลังยืนก้มหน้าก้มตาขุดดินอยู่อย่างขะมักเขม้น

เขาตั้งใจใช้จอบฟันดินเป็นอย่างมาก จนไม่ทันได้สังเกตเห็นว่ามีคนถือร่มเดินเข้ามาใกล้เขา

คนผู้นั้นหยุดยืนมองเขาอยู่ใต้ต้นไม้อยู่พักใหญ่

แต่เมื่อเด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา คนที่เคยยืนอยู่ตรงนั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย จนคล้ายกับว่าคนผู้นั้นเป็นเพียงภาพลวงตาที่ม่านฝนหนาสร้างขึ้นมาเท่านั้น

เด็กหนุ่มวางจอบกับพื้นขยับรวบผมที่หลุดลงมาปรกหน้าไปมัดรวบไว้ไม่ให้เกะกะ ก่อนพยายามขุดดินต่อ

เดชะบุญของเขาเหลือเกินที่สายฝนนี้ไม่ได้นำพาสายฟ้ามาด้วย เมฆหนาทำเพียงแค่ปล่อยสายน้ำที่มากเกินควรลงมาสู่พื้นดินเบื้องล่างอย่างต่อเนื่องเท่านั้น

ไม่เช่นนั้น เด็กหนุ่มคงได้สิ้นชีพไปนานแล้ว เพราะไปยืนล่อฟ้าอย่างท้าทายอยู่กลางแจ้งเป็นแน่

ทำไมเด็กหนุ่มถึงต้องมาขุดดินตั้งแต่เช้าตรู่ในยามที่ฝนตกหนักด้วย?

ข้อนี้มิเคลก็อยากรู้เช่นกัน

เด็กหนุ่มรู้เพียงว่านายหญิงของบ้านมีคำสั่งลงมา เขาถูกสาวใช้คนสนิทของนายหญิงปลุกแต่เช้ามืด และบอกให้เขาออกมาขุดพลิกหน้าดินในที่ดินร้างทันที หากทำไม่เสร็จวันนี้เขาจะไม่มีอาหารตกถึงท้อง

แม้เขาจะแย้งไปแล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำงานเพียงลำพังในอากาศเช่นนี้ อีกทั้งอีกไม่นานก็จะถึงช่วงเก็บเกี่ยวแล้ว การพลิกหน้าดินก่อนเข้าฤดูหนาวไม่มีประโยชน์อันใด แต่ทางนายหญิงก็ดูไม่สนใจสิ่งที่เขาบอกเอาเสียเลย

ดังนั้นมิเคลจึงทำได้เพียงจำทน และเร่งมือทำงานให้เสร็จเท่านั้น