Кожны раз, калі маці адкрывае для сябе, накооолькі я не адчуваю пахаў, яна таааааак здзіўляецца. Так, мам, я не чую, як смярдзіць у пакоі, пакуль не падыйду да смярдзючага ўпрытык і не зраблю глыбокі ўздых. Так, мам, я не ведаю, што гніе ў халадзільніку і калі мяса сапсавалася. Так, мам, я бескарысная. І не, мам, гэта ў мяне было заўсёды, гэта не кавід, ты на мяне лаешся за гэта колькі сабе памятаю.

Далібог, заябло