از زمان اورکات و یاهو ۳۶۰ تا الان توی یه سری پلتفرم‌های اجتماعی اکانت ساختم، بعضی هاش مثل گوگل پلاس خدابیامرز شده، بعضی هاش هم خودم دی اکتیو کردم، فکر می‌کنم اینکه آدم پلتفرم‌های مختلف رو تجربه کنه خوبه ولی از یه جایی به بعد انگار داره دنبال قسمتی از خودش میگرده که گم شده، یه خوشحالی گم شده، یه امیدی که نیست، یه آدمی که باید باشه و نیست، یه نوشتن بدون خودسانسوری رها و آزاد، همین رمز موفقیت پلتفرمهاست چون ماها نتونستیم اون قسمت‌های گم شده خودمون رو پیدا کنیم و کوچ نشین پلتفرمها هستیم.