kendimi hala bazen olmek isterken buldugum icin utaniyorum. iyilesmek icin girdigim cabalar, kendimi izole edisim, sahiden issiz gibi yasadigim her sey teker teker analiz etmem, kendi icimde yargilamam, hatalarimi itiraf etmem, yoluma rahatlikla devam edebilmem icin affettigim meseleler ve insanlar... ama hala sefilim. hala yalniz hissediyorum. hala olmek isterken bulabiliyorum kendimi. tek fark, artik bunun icin hicbir sekilde aksiyonda bulunmayacak olmam, yarin bana araba carpmasini istememem.