Op 1 maart heb ik officieel een jaar geen huisarts meer, wegens: er zijn geen huisartsen en mijn huisarts ging 'een andere uitdaging aan'. Nu vinden mensen dit heel vervelend voor mij, maar ach, luisteren doet niemand écht want iedereen denkt dat het 'weleens voorkomt', niet echt een breed probleem.

Het komt vaker voor dan je denkt en het zal in mijn ogen niet lang duren voordat nog veel meer mensen met dit probleem (want dat is het!) geconfronteerd worden. Een 🧵

Laat ik als eerste zeggen: ik zoek geen oplossing, want echt alles al geprobeerd. Van inschakelen inspectie tot zorgverzekeraar aanspreken op zorgplicht. Niets werkt. Want: Ik ben aangesloten bij een zorgcentrum en in theorie is er dus zorg voor mij en mijn gezin beschikbaar (en alle andere patiënten zonder huisarts aangesloten bij dat centrum). Bij alle andere centra is er patiëntenstop. In de praktijk betekent dat: Er is geen zorg beschikbaar. Op papier wel, dus niemand hoeft hier iets mee. 2/

De praktijk: Sinds maart 2020 is het één groot gevecht om huisartsenzorg te kunnen krijgen. Toen had ik nog wel een huisarts, maar deden ze in principe alles online en mijn huisarts ging minder werken, was ziek, was er niet, dus mails bleven onbeantwoord. Tot ze daadwerkelijk vertrok op 1 maart 2022.

In theorie had ik zorg, in de praktijk heeft (o.a.) mijn gezin al 3 jaar geen daadwerkelijke toegang tot huisartsenzorg. Nu zijn wij 'jong en gezond', maar toch heeft het impact. 3/

Zo kreeg ik een aantal ontstekingen, waarvan een ontsteking aan mijn evenwichtsorgaan en van alles in het binnenoor. Buis van eustachius functioneert niet en er staat hevige druk op. Die druk is zo hoog, dat er ook druk op mijn schedel staat. Resultaat: waar mijn schedelplaten samenkomen is nu een opening van ongeveer een centimeter. Je kan de deuk zien zitten. Voorheen werden we nog wel toegelaten op de huisartsenpost, maar helaas: dat mag niet meer. 4/
Wat zegt de dienstdoende huisarts bij de huisartsenpost? "Ja, goed lijkt het me niet, maar het is niet rood en u bent helder, dan mag ik geen afspraak maken voor de spoedpost. Als u bij mij op het spreekuur was gekomen, had ik u graag willen onderzoeken." Grappig. Want, wat heb ik nou? Niets levensbedreigends, maar niemand die me ziet. Wordt het levensbedreigend? Bid tot God, denk ik, want ik krijg geen afspraak bij een huisarts en zonder huisarts: geen nader onderzoek. 5/
Nu wil ik het niet teveel op mezelf betrekken, het zal wel goedkomen. Maar. Zo mis je diagnoses. En dat gaat jullie straks ook overkomen. Een verwaarloosde oorontsteking, want ach, gaat waarschijnlijk vanzelf wel over. Een verwaarloosde dit, een verwaarloosde dat. En zo word je vanzelf minder gezond. Dat heeft invloed op je kwaliteit van leven en je levensverwachting. Het gaat zo ongemerkt wat achteruit allemaal. En dat is de hele valkuil van wat er gebeurt in de gezondheidszorg. 6/

Wat te denken van hart- en vaatziekten? Kanker opsporen in een vroeg stadium? Je moet tegenwoordig vaak lange maanden wachten voordat je een afspraak krijgt. Dus stel: het lukt me om met een maand of 2 bij de huisarts te komen en dan wacht ik een maand of 3-4 op een specialist, dan kan het al zo uit de hand gelopen zijn, dat er permanente schade ontstaat.

Oh. En om dat gemis van een huisarts op te vangen, mag ik naar thuisarts.nl om zelf de diagnose te stellen, de zorg van de toekomst. 7/

@GinnyMooy hart en vaatziekten en kanker zijn ook endemisch, niets aan doen dus (?)

Ik probeer de logica te snappen. #Luktniet