Οταν μετά την υπερωρία γυρνώ σπίτι με το ποδηλατο και δίπλα από το σπίτι έχω αυτό, έστω και για λίγο, δε μπορω παρα να αράξω και να χαζεψω. Οσες φορές και να το βλέπεις σε γεμιζει, φευγει για λιγα λεπτα η σαπιλα της αλλοτριωσης, παυεις να εισαι το γραναζι, νιωθεις λιγο ανθρωπος