Windhorse Trading, een poging tot gezamenlijke juiste levensbeoefening (twee en slot)

Juiste levensbeoefening is een van de schakels van het achtvoudig pad. En kan uitstekend in het ‘gewone’ leven gedaan worden. Ujukarin bracht een tijdje door in een boeddhistische woongemeenschap van Windhorse Trading in het Verenigd Koninkrijk. WT maakt deel uit van de Triratna Buddhist Community en is een onder meer online leverancier van cadeauartikelen. Het generen van dana –belangeloze goedgeefsheid- is het belangrijkste onderdeel van de bedrijfsvoering. Het loon wordt daaraan ondergeschikt gemaakt.

Richtlijnen in een juiste levensbeoefening zijn het vermijden van erg onethische beroepen, zoals slachter of AK47-verkoper of gifmenger; en liefst ook de keuze van een beroep waarin je echt ‘dient’ zoals in de medische wereld of het onderwijs. Maar elk ander beroep dat je roeping is, in plaats van slechts je euri-bron is prima. Extra randvoorwaarde bij veel tradities is dan wel vijf procent van je inkomen als dana (niet alleen aan de dharma!) vrijhouden in welke vorm dan ook. Toch zijn er groepen boeddhisten die hierin verder gaan, en in dit tweeluik kijk ik naar een groep vrienden van me die zoiets doen. Deel twee, het soms weerbarstige heden in de Windhorse filosofie.

Ervaring 2.0

Vorig jaar bezocht ik Cambridge weer, en in de woongemeenschap waar m’n Indiase bloedbroeder logeerde, kon ik een aantal uren met Windhorse-mensen praten. Op die manier kon ik mooi de ervaringen vergelijken die ik had opgedaan in gesprekken met vrienden van het sinds een aantal jaren actieve Windhorse Nederland-België.

Personeel 2.0

Foto site Windhorse.

Zoals je de vorige keer al las bestaat de Windhorse-staf uit sanghaleden uit zo ongeveer de hele wereld, naast UK en Europa ook Verweggistan zoals Mexico en India. Voor mensen uit die gebieden was de betaling van hun vliegtuigticket enigszins lastig, omdat ze vaak wel wilden maar niet altijd het eigen vliegticket konden betalen. Dat werd altijd door de diverse sangha’s en Windhorse opgelost.

Een aantal jaren terug kreeg men echter te maken met Britse en EU-regels, die, op zichzelf terecht, stelden dat geen werkvergunning zou worden verstrekt aan mensen van buiten de EU voor een job die ook door Britten gedaan kan worden. En je raadt het al: om voor een magazijnmedewerker als essentiële beroepseis te stellen dat ie Triratna-school-boeddhist is, werkt niet helemaal met zo’n wetgeving.

In heel wat gevallen konden vacatures wel degelijk worden opgevuld via werving binnen de Britse en Europese sangha’s, maar niet altijd. En op zo’n moment gaat het bedrijfsbelang voor het spirituele belang, en werd met brede stemmen besloten dat Windhorse via de arbeidsbureaus ook niet-boeddhisten kon werven. De beloning is exact gelijk aan die voor boeddhisten, minimumloon dus,  met alleen toeslagen als dat bijvoorbeeld vanwege het onderhoud van kinderen nodig is.

Vanzelfsprekend kozen vrijwel alle niet-boeddhisten er voor in de eigen flat blijven wonen, en niet in een boeddhistische woongemeenschap. En voor vakantiegeld/tijd in cash en niet in de vorm van retraitecoupons. Wat de spirituele omgeving en werksfeer betreft is nadrukkelijk met ze afgesproken dat het ‘spirituele en alternatieve mensgerichte’ Windhorse-ethos in stand blijft, al is deelname aan meditaties en puja’s op de werkvloer geheel facultatief.

Wonderwel is het resultaat eigenlijk positief. Per vestiging ligt het aantal niet-boeddhisten tussen een kwart en een derde van het aantal werknemers. Dat aantal zal waarschijnlijk weer wat gaan dalen omdat er momenteel een wachtlijst van geïnteresseerde boeddhisten is. Die rustig hun beurt moeten afwachten tot er een vacature is, want Windhorse gaat zeker geen niet-boeddhisten wegsturen. Oorspronkelijk was de stelregel dat team- en vestigingsleiders altijd boeddhist moesten zijn om het bedrijfskarakter te bewaren, maar ook daar is door goede ervaringen van afgestapt. Er zijn nu een paar zeer gewaardeerde niet-boeddhistisch teamleiders aan de slag gegaan bij Windhorse.

Ook in de beloning zijn wel wat nuances geslopen. In het gisteren gepubliceerde verhaal schreef ik dat er wel extra geld is voor het onderhoud van een kind, maar niet als je per se een doorzonwoning wil in plaats van een flatje. Omdat dat soort behoeften niet passen in het Windhorse-model van minimumlonen, om meer dana te genereren.” Maar je kan het al raden, wat doe je met sollicitanten die NU (op basis van hun verleden) een doorzonwoning hebben en die niet even een, twee, drie kunnen/willen verkopen? En wat te doen als een vacature met specifieke kennisbehoeften langdurig openstaat en sollicitanten zeggen niet uit te kunnen komen met een minimumloon? Dus er zitten wel eens compromissen in de regel van minimumloon-tenzij-tenzij, maar de salarissen liggen nog altijd beduidend lager dan wat in de markt gangbaar is. En het gelijke-monniken-gelijke-kappen principe wordt zoveel mogelijk in stand gehouden.

Dana 2.0

Een logisch gevolg van het nieuwe personeelsbeleid, maar op zichzelf ook al voorzien in de jaren negentig, was een verbreding van het dana-beleid. Het is niet meer automatisch ‘winst gaat naar dharma-doelen, met wat uitzonderingen voor projecten in de dorpen van onze Fair Trade-leveranciers’. Maar nu stemmen de personeelsleden waar de winst naar toe gaat. En dat komt neer, geheel conform de bloedgroepen onder het personeel, op ongeveer twee derde naar dharma-doelen en een derde naar Fair Trade-projecten.

Windhorse sangha

Het zijn nog steeds projecten waar zo weinig mogelijk aan de strijkstok blijft hangen, dus zaken waar Windhorse-mensen (vaak de reizende inkopers) of andere bekenden zelf kunnen checken of  het geld goed besteed wordt. Dus veelal onder dezelfde gemeenschappen, van Guatemala tot Bali, die ook met Fair Trade-arbeid geld verdienen en Windhorse-leverancier zijn. En zo kan ook een niet-boeddhist, die bijvoorbeeld als administrateur bij Windhorse zo’n twintig tot dertig procent minder salaris verdient dan bij een honderd procent commercieel bedrijf, met eigen ogen zien dat die opoffering op een door hem/haarzelf bepaalde plek de wereld een stukje beter maakt. En daarmee een eigen vorm van dana ervaren.

Overigens: in technische zin zijn nog lang niet alle leveranciers op officieel Fair Trade niveau, een onafhankelijke Britse keurmerk-organisatie heeft Windhorse daarvoor nog een aantal extra missives gegeven – en men doet z’n uiterste best die binnen enkele jaren allemaal ingevuld te hebben.

Ervaringen en gevoelens…

Ook het hedendaagse Windhorse verdient mijn respect. Hoezeer ik ook mensen helpen in mijn hoedanigheid en roeping als ICT-nerd  belangrijker vind dan het verkopen van goedbedoelde cadeaus, met het Windhorse-model bereikt elke medewerker uiteindelijk beduidend meer aan dana dan de vijf procent van het inkomen dat ik nastreef. En, ondanks of gewoon met die cadeaus, bijdraagt tot positieve spirituele interne werkstijl in een Fair Trade gerichte-keten, die in een gewoon samsarisch kantoor zoals het mijne, wel eens lastiger is.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#dana #juistLevensonderhoud #online #Triratna #ujukarin #VerenigdKoninkrijk #windhorseTrading
#dana #juistLevensonderhoud #online #Triratna #ujukarin #VerenigdKoninkrijk #windhorseTrading

Windhorse Trading, een boeddhistisch/marxistische poging tot gezamenlijke juiste levensbeoefening

Ujukarin bracht een tijdje door in een boeddhistische woongemeenschap van Windhorse Trading in het Verenigd Koninkrijk. WT maakt deel uit van de Triratna Buddhist Community. Deel één, het verleden.

Juiste levensbeoefening is een van de schakels van het achtvoudig pad. En kan uitstekend in het ‘gewone’ leven gedaan worden.

Richtlijnen zijn het vermijden van erg onethische beroepen, zoals slachter of AK47-verkoper of gifmenger; en liefst ook de keuze van een beroep waarin je echt ‘dient’ zoals in de medische wereld of het onderwijs. Maar elk ander beroep dat je roeping is,  in plaats van slechts je euri-bron is prima. Extra randvoorwaarde bij veel tradities is dan wel vijf procent van je inkomen als dana (niet alleen aan de dharma!) vrijhouden in welke vorm dan ook. Toch zijn er groepen boeddhisten die hierin verder gaan, en in dit tweeluik kijk ik naar een groep vrienden van me die zoiets doen.

Ervaring

Het zal beginjaren negentig zijn geweest. Ik had na veel puzzelen net gekozen voor mijn huidige sangha (Triratna) en mijn Tibetaanse vrienden vaarwel gezegd, en ging twee weken op retraites in de UK. Omdat er wat tijd over was zou ik eerst drie dagen in Cambridge logeren bij een vriend van vrienden. En dat bleek te zijn in een woongemeenschap van Windhorse Trading. Een, je mag wel zeggen boeddhistische onderneming, die in 1980 als een ‘marktkraampje’ begon en anno 2013 is uitgegroeid tot een onder meer online winkel van geschenken en giften, met meer dan honderd medewerkers. De bedrijfsvoering is gebaseerd op het generen van charitas, lees dana.

Ratnaprabha heette me hartelijk welkom en introduceerde wat andere huisgenoten. Als logische stap voor alle gastvrijheid ging ik enkele dagen meehelpen bij de geschenkengroothandel Windhorse. Het was relatief geestdodend en daarom soms juist erg meditatieve magazijnwerk, aangevuld met een halve dag kantoorwerk, hoezeer dit ook spiritueel ‘gevaarlijk’ is voor een nerd als ik.

Geschiedenis

 

Windhorse was toen al zeker tachtig man groot, maar was minder dan tien jaar terug begonnen in een achterkamer. Het is zeker niet het eerste gezamenlijke Juiste Levensbeoefening (Team Based Right Livelihood) of ‘Ethisch Werkverband’ bedrijf binnen Triratna, er waren en zijn ook tientallen winkeltjes en horeca – doch allen op kleinere schaal.

Waar in die andere werkverbanden de nadruk ligt op roeping/dienen met gezond voedsel en zo, ligt bij Windhorse de nadruk op ‘kapitalistisch winst genereren’ en die winst dan inzetten voor de dharma en andere goede doelen. Maar wel nadrukkelijk winst maken binnen de fair trade-grenzen. In de jaren ’80 kwam de inspiratie er ook na het behulpzaam zijn bij het opzetten van afzetkanalen voor hun producten in het Westen van onze Indiase Dalit-vrienden (zie mijn vorige drieluik). Zij zijn nog steeds een van de leveranciers, al is het door allerlei redenen maximaal zes tot tien procent van het aanbod. Behalve aan geschenkenwinkels verkoopt Windhorse ook spullen via de eigen ‘Evolution’ winkels, waarvan sommige permanent en andere alleen in het oktober-december kerstboomseizoen open zijn.

Windhorse is niet zo maar een onderneming. Ook qua interne werksfeer ligt de lat veel hoger dan in een gewoon bedrijf. Windhorse behandelt klanten en leveranciers met alle respect, en probeert ook de werknemers spiritueel en democratisch te stimuleren. Dat moet ook wel, want puur voor het geld kom je er echt niet werken. Iedereen (tot aan de directeur toe) verdient in principe een minimumloon, hierdoor is er relatief veel winst die dan weer als onder meer dana ten goede komt aan goede doelen.

Woongemeenschappen en salarissen

Dat laatste ervoer ik nadrukkelijk in de woongemeenschap waar ik logeerde. Er ontstond al snel een vriendschap met ene Erik, een Duitse jongen die er al enkele jaren woonde, er werkte en een Engelse vriendin had. Hij leefde apart van haar maar nam wel verantwoordelijkheid voor hun gezamenlijke dochtertje.

Windhorse heeft als regel ‘Geef wat je kunt en neem naar je echte behoefte’,  gebaseerd op de leringen van de Boeddha doch keurig gekopieerd door de grondlegger van het marxisme. En volgens deze regel kreeg Erik meer salaris dan de Windhorse-directeur. En bovenop de kost/inwoning, zakgeld en zes weken plus vier weekeinden betaalde retraite per jaar kreeg hij maandelijks nog eens tweehonderd pond voor het onderhoud van het kind.

Die betalingsregel was natuurlijk erg gericht op hardcore-boeddhisten, maar ook toen al zag je enige detente erin. In plaats van zes weken retraite was het voor sommigen vier weken retraite plus twee weken, wat door ons wel genoemd wordt ‘samsarische’ vakantie. Van het budget voor die twee weken retraite konden ze net een Costa-appartement plus Eurolines busreis betalen. Of wat ze maar wilden. Anderen moesten sparen voor hun reizen. De woongemeenschap telde ook een Indiër en in een vrouwenwoongemeenschap vlakbij woonde een Mexicaanse, zij legden geld opzij voor een extra reis naar hun verre thuisland.

Geschiedenis: woongemeenschap of familie

Windhorse-medewerkers woonden en nu nog in overgrote meerderheid in woongemeenschappen, maar er waren er zeker die met partner en kind(eren) woonden of zelfstandig. Die keuze was en is vrij, en waar er objectieve ondersteunings-behoeften zijn wordt er ook extra betaald. Dus wel voor het kind maar niet als je per se een doorzonwoning wilt in plaats van een flatje. Dat soort behoeften passen niet in het Windhorse-model van minimumlonen om juist meer dana te genereren.

Wel is vanuit ‘ethisch-werkverband-denken’ duidelijk dat het leven in woongemeenschappen goedkoper per persoon is  dan ieder-zijn-eigen-flatje. De discussie, of een woongemeenschap nu spiritueel beter of slechter voor iemand is dan een familie, wil ik hier verder laten rusten. Het is slechts indirect aan Windhorse gerelateerd en een heel complex verhaal. Na mijn vijf  jaren in woongemeenschappen (non-Triratna), waar ik met dankbaarheid op terugkijk, kan ik wel iets aan dat verhaal bijdragen, mogelijk een andere keer.

Ervaring: spiritualiteit versus bedrijfsbelang

Dat optimale inzet van een persoon voor het bedrijf kan botsen met optimaal pad van spirituele groei. Na mijn  aarzelingen en aanvankelijke protesten werd ik te werk gesteld op het kantoor. En ik was niet de enige met die problemen. In het zeer aan te bevelen boek ‘Transforming Work’ van mijn zuster Padmasuri, wordt een voorbeeld genoemd van Roy, die ik ook wel op retraites tegen gekomen ben. Roy is een IT-nerd die zijn eerste jaren bij Windhorse sleet in een steeds drukkere job om nieuwe systemen in te voeren. Maar hij kwam zichzelf meer en meer tegen, had slechte meditaties en werd regelmatig geconfronteerd met zijn oude pre-boeddhistische woedebuien. In nauw overleg met vrienden, mentoren en de ‘werkvloer teambuildingscoaches’, waar Windhorse tijd voor vrijmaakt, besloot hij over te stappen naar het magazijnteam. Gevolg: veel betere meditaties en een gelukkiger Roy, en de vacature op de IT-afdeling, ach die neemt Windhorse dan gewoon op de koop toe…

Geschiedenis: Dana

Rond de lage lonen en daardoor het beschikbaar komen van dana is nog wel het nodige te melden. In de tijd waarover ik schrijf ging tachtig tot negentig procent van de winst (voor zover uit te keren omdat investeringen soms nodig zijn) naar Triratna dharma-doelen. Toen al begonnen projecten in de dorpen van onze fair trade-vendoren, van Guatemala en Kenya tot India en Bali, een rol te spelen in de dana-filosofie. In het tweede deel van dit tweeluik (dat morgen in het BD verschijnt) zie je enige verschuiving op dit vlak.

Er is tegenwoordig veel te doen over het minimumloon’, al ligt dat in de UK anders dan in Nederland. Maar in de jaren tachtig en negentig leverde dit ook een extra ethische discussie op. Onder een bepaald inkomensniveau krijg je namelijk de ‘housing grant’, een huursubsidie voor allerarmsten. Ethische werkverbanden, zoals Windhorse,  betaalden soms zo weinig loon, dat werknemers deze grant kregen. En dat werd dan weer mede gebruikt om de huizen binnen de woongemeenschap te financieren. Deze gewoonte is destijds na discussies snel afgebouwd, omdat de grants bedoeld zijn voor wie buiten eigen schuld arm (en vaak werkloos) is – niet als ondersteuning voor wie gewoon fulltime werkt maar bewust voor een laag salaris kiest.

Ervaringen

Tot zover mijn ervaringen van inmiddels al heel wat jaren geleden. Ze dienen mede om een momentopname te geven van Windhorse-toen, en wat vragen over de geschiedenis te beantwoorden. Morgen, in deel twee en slot van het tweeluik meer recente ervaringen, en daarmee ook de meer recente wijzigingen. Ik kijk terug op een eerzaam bezoek, en ik had (en heb) alle respect voor deze medeboeddhisten die juist levensonderhoud zodanig serieus invullen; hoezeer ik ook besef dat deze invulling om een aantal redenen niet mijn pad is.

Vanaf voorjaar 2014 begonnen de zaken structureel slechter te lopen, dat komt door zowel het Engelse economische klimaat als doordat het bedrijf achteraf gezien misschien toch wat eerder en harder in e-commerce had moeten investeren. Veel van de klanten (kleinere winkels) gingen over de kop of werden overgenomen door grotere ketens die zelf direct van de fabriek kochten en geen groothandel als Windhorse nodig hadden.
Gevolg: per voorjaar 2015 is het bedrijf gestopt. Niet technisch ‘failliet’, ze zagen het voldoende van tevoren aankomen en hebben keurig alle schulden betaald inclusief de laatste maanden salaris. Het meeste personeel heeft alweer elders emplooi. De woongemeenschappen in Cambridge vallen onder een aparte stichting en blijven bestaan, zolang als de bewoners via nieuwe baan of uitkering hun huur kunnen betalen. En het idee van Windhorse leeft gewoon voort in vele kleinere bedrijfjes van dit type in o.a. UK, of er ooit weer zo’n grote uit zal groeien is de vraag… Dit artikel is eerder in het Boeddhistisch Dagblad geplaatst.

 

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#dana #juistLevensonderhoud #Triratna #ujukarin #Windhorse
#dana #juistLevensonderhoud #Triratna #ujukarin #Windhorse