O horrorze przestrzennym przedmieść, który z lenistwa umysłowego naszych samorządowców się rodzi

Zapraszam dziś Państwa w niezwykle ponurą, ale nieodległą podróż w krainę architektury rozrzucanej widłami po polach prosto z wozu z gnojem, czyli do tak zwanych osiedli łanowych. Chyba nie ma drugiego takiego widoku, który bardziej skłaniałby do zadumy nad bezsensem ludzkiej cywilizacji niż widok właśnie takiej bezmyślnie radosnej komasacji tego typu osiedli pod miastem. Zjawisko tak zwanego trzaskania zabudowy mieszkaniowej wzdłuż wąskich działek to prawdziwa perła polskiej myśli urbanistycznej, łącząca najbardziej wyszukane mankamenty patologicznych osiedli z całego świata. Wspaniały koncert w postaci iście amerykańskiej monokultury funkcyjnej przedmieść, w której człowiek uwiązany jest do samochodu, z chińską monotonią osiedli robotniczych, podkreślających anonimowość i bezsilność jednostki wobec władzy, a wszystko spolonizowane przez nasze ojczyste realia beznadziejnej randomowej infrastruktury, której rozwój nie kroczy przed mieszkańcami, obok, ani nawet długo za nimi.