Ik ben geen nederlander meer (na 654 dagen bombarderen) | Marcel Kolder

Ik ben geen nederlander meer (na 654 dagen bombarderen) ik heb mijn paspoort opgezocht het lag waar het altijd ligt onder oude post en een folder van Amnesty en PAX ik weet niet meer van wie ik ben maar wel van wie ik niets meer wil zijn ik heb mijn vlag opgevouwen naast het theedoekrek gelegd ik droog er mijn handen niet meer mee af uit schaamte men zei: blijf kalm men zei: het is complex men zei: we onderzoeken, we overleggen en intussen groeit het graf van de kinderen met duizend namen zonder wieg er zijn hier geen raketten geen helikopters geen bloed op straat alleen stilte en op tv het weer ’s avonds doe ik de radio uit want zelfs de stem van de nieuwslezer klinkt alsof hij erbij stond en z’n handen in zijn zakken hield ik zap van journaal naar journaal maar overal blijft men keurig binnen de kaders de doden zijn cijfers de overlevenden ruis en de minister blijft vriendelijk glimlachen omringd door nette pakken en stille goedkeuring ik ben een burger van een land dat toekijkt en nota neemt ik zag een meisje zonder benen ze keek in de camera zoals een dode kijkt: zonder hoop alleen waarheid in Den Haag klonk applaus toen men besloot nog eens wat wapenonderdelen door te schuiven logistiek heet dat volgens Schoof humanitair, als je het goed aanpakt ik probeerde te protesteren maar mijn stem klonk als een deur die al jaren voor niemand meer opengaat ik zou willen vluchten maar ik ben te moe om opnieuw te leren buigen ik probeer geen haat te voelen maar ik voel puin in mijn mond elke keer als iemand zegt: “we kunnen nu eenmaal niet de hele wereld op onze schouders nemen” ik draag niets meer geen vlag geen volkslied geen trots geen naam ik wil weg uit deze doofpot deze diplomatieke put waar genocide een keuze is en kinderen niets laat mij maar zwijgen in een taal zonder paspoort zonder leugen zonder NOS ik ben geen nederlander meer ik ben alleen nog iemand die het wél gezien heeft en niet meer slapen kan | 35 comments on LinkedIn