Krzysztof h. OdnowaJakiś czas temu kupiłem sobie krótkofalówki z myślą o wykorzystaniu na #polandrock i w pracy. W międzyczasie poczytałem sobie o łączności radiowej i dowiedziałem się, że dwa razy w miesiącu mają miejsce testy łączności kryzysowej za pomocą radiotelefonów pmr, czyli popularnych krótkofalówek. Postanowiłem sprawdzić, jak to działa. Za pierwszym razem wdrapałem się na najwyższe wzniesienie w okolicy i udało się nawiązać łączność z dziesięcioma osobami. Za drugim razem postanowiłem sprawdzić jak to działa w miejscu, w którym jest bardziej prawdopodobne, że kryzys nas złapie. Wsiadłem do auta i przejechałem 50 km próbując nawiązywać kontakt. Udało się połączyć z trzema osobami, w tym z jedną przez CB radio.
Mój wniosek jest taki, że te testy łączności awaryjnej to tak na prawdę zawody, w których użytkownicy próbują nawiązać łączność na jak największą odległość. W związku z tym szukają jak najlepszych ku temu warunków: wdrapują się na szczyty, dokładają anteny, używają nielegalnych urządzeń. Niestety, nie ma to wiele wspólnego z właściwymi próbami łączności.
W razie kryzysu nikt nie będzie się znajdować na wieży widokowej. Te testy pokazały też, że ani na paśmie pmr (446 MHz) ani na paśmie CB (27 MHz), czyli jedynych dostępnych powszechnie bez pozwoleń, nie są obecne żadne służby. To wielka szkoda.
Samo założenie prób łączności radiowej jest słuszne i uważam że takie ćwiczenia powinny odbywać się regularnie. Z tych ćwiczeń należy wyciągać wnioski i naprawiać to, co nie działa. Aktualnie nikt takich wniosków nie wyciąga a brak jednolitej organizacji koordynującej nie pomaga.
Moim zdaniem łączność radiową powinno się uwzględnić w polityce kryzysowej jednostek samorządu terytorialnego i wyznaczyć osoby odpowiedzialne za koordynację ćwiczeń, szkolenia i informacje o tych próbach.
Michal Bogusz
Krzysztof Kołacz