Ik lees momenteel in de biografie The Double Life of Bob Dylan Volume 2: Far Away From Myself. Volume 1: A Restless, Hungry Feeling moet ik nog lezen, ik heb nu eenmaal meer met Bob Dylan na 1966 dan er voor. Deel 1 beslaat de periode 1941-1966, deel 2 de periode 1966-2021.
Over begin jaren 70 staat, over de invloed van Bob Dylan, het volgende geschreven:
It was also a period when fine debuts by Bruce Springsteen (Greetings From Ashbury Park), Willis Alan Ramsey, Elliott Murphy and Jesse Winchester were all heralded as the work of the ‘next’ Dylan.
Van Bruce Springsteen wist ik dat, van de andere drie had ik nooit eerder gehoord.
In een dubbel recensie in Rolling Stone werd het Springsteen album The Wild, The Innocent And The E Street Shuffle samen met Aquashow van Elliott Murphy gerecenseerd onder het kopje “He’s the best Dylan since 1968”.
Met meer dan 35 albums op zijn naam heeft Murphy meer dan zijn best gedaan, maar buiten Amerika lijkt hij weinig bekend. Als ik de hoes van Aquashow zie, dan moet ik denken aan het Dylan album Bringing It All Back Home, kijk ik de video bij Last Of The Rockstars, dan verwacht ik dat Murphy elk moment kan gaan zingen “There must be some way out of here…“. Daar is hij de “next Dylan”, later niet meer.
YouTube: Last of the Rockstars, US television 1974
https://woordenaar.wordpress.com/2024/06/22/dag-4585-elliott-murphy-last-of-the-rock-stars/
#elliottMurphy
Hooked On Music
I Always Have A Song Inside My Head
fip 🎶 #NowPlaying Bot
Let's go to the 3DBB.